GilAvaeiگیل آوایی، شورم-2

زن ِ لوط، ویسلاوا شیمبورسکا، برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-02-07T14:52:00.000+01:00

زنِ لوط[1]

ویسلاوا شیمبورسکا

برگردان انگلیسی: استانیسلاو بارانچاک و کلیر کاوانا

برگردان فارسی: گیل آوایی

عکس بالا از اینترنت برگرفته شده و زیر نویس( توضیح درباره زن لوط) را برای آگاهی لازم افزوده ام.

آنها می گویند، من از کنجکاوی به پشت سر نگاه کردم

اما دلایل دیگری می توانستم داشته باشم

برای اندوهباری بخاطر کاسه نقره ای ام به پشت سر نگاه کردم

بی دقتانه، در حالیکه بند کفشم را گره می زدم

پس مجبور نمی بودم که به پشت سر حقانه ی گردنِ شوهرم لوط خیره شوم

از پی محکومیت ناگهانی ای که باید کشته می شدم

او نمی بایست چنان دریغ می داشت

از نافرمانی صبور

دنبال کنندگان را وارسی کند

با سکوت زده شد، به امید اینکه خدا فکرش (حکمش –م) را تغییر داده باشد

دو دخترمان پیشتر بربلندای تپه نابود می شدند

پیرانگی را در خود حس کردم. فاصله.

بیهودگی حیرانی از مرگ دروغین

به پشت سر نگاه کردم، بنه ی خویش وا می نهادم

به پشت سر نگاه کردم از ندانستن اینکه پای خویش کجا نهم

مارها عنکبوتها، موشهای دشت، بچه کرکسها

در گذرِ من ظاهر شدند

آنان حالا نه پلید و نه پاک بودند- همه چیز زنده

فقط می خزیدند یا در انبوه سراسیمگی امید داشتند

از ویرانی به پشت سر نگریستم

از شرمساری زیرا ما دزدیده شده بودیم.

برای رفتن به کاشانه میل به گریه داشتن

یا همین که تندبادوقتی گیسوان مرا گشود و تنپوشم را بالا زد

بنظرم آمد که آنان از دیوارهای شهر به من می نگریستند

و از قهقه ی خنده ها می ترکیدند دوباره و دوباره

من از خشم به عقب نگاه کردم

دوست داشتن اینکه آنان را از سرنوشت هولناکشان برهانم

برای همین دلایلی که گفتم به پشت سر نگریستم

ناخواسته به پشت سر نگریستم

تنها صخره زیر پا بود که چرخید و به من اعتراض کرد.

شکستن( تَرَک برداشتنِ) ناگهانی بود که مرا در راهم ایستاند.
موش بزرگ بر روی پاهای عقبی بر کناره لرزید

همان لحظه بود که ما هر دو به پشت سر نگاه کردیم

نه، نه دویدم

خزیدم، به بالا پرواز کردم

تا تاریکی از آسمان

و با آن ماسه های سوزان و مرگ پرندگان

فرو افتاد

نفس کشیدن نمی توانستم و دور خود پیچیدم و پیچیدم

هر کس که مرا دید می بایست اندیشیده باشد که می رقصم

راحت نیست که چشمانم باز می بودند.

ممکن است که رو به شهر کرده باشم.

Lot's Wife

Wislawa Szymborska

They say I looked back out of curiosity.
But I could have had other reasons.
I looked back mourning my silver bowl.
Carelessly, while tying my sandal strap.
So I wouldn't have to keep staring at the righteous nape
of my husband Lot's neck.

From the sudden conviction that if I dropped dead
he wouldn't so much as hesitate.
From the disobedience of the meek.
Checking for pursuers.
Struck by the silence, hoping God had changed his mind.
Our two daughters were already vanishing over the hilltop.
I felt age within me. Distance.
The futility of wandering. Torpor.
I looked back setting my bundle down.
I looked back not knowing where to set my foot.
Serpents appeared on my path,
spiders, field mice, baby vultures.

They were neither good nor evil now--every living thing
was simply creeping or hopping along in the mass panic.
I looked back in desolation.
In shame because we had stolen away.
Wanting to cry out, to go home.
Or only when a sudden gust of wind
unbound my hair and lifted up my robe.
It seemed to me that they were watching from the walls of Sodom
and bursting into thunderous laughter again and again.
I looked back in anger.

To savor their terrible fate.
I looked back for all the reasons given above.
I looked back involuntarily.
It was only a rock that turned underfoot, growling at me.

[1] نام زنی در افسانه های دینی ست. در تورات آمده که زن لوط، زن نافرمانی بود و مورد تنبیه خدا قرار گرفت. خدا فرشتگانی برای نابودی مرکز فساد( شهر سدوم) بخاطر گمراهی شان فرستاد اما تصمیم گرفت که لوط و خانواده ی او را نگه دارد. فرشتگان به او دستور دادند که برود و پشت سرش را نگاه نکند. اما زن لوط پشت سرش را نگاه کرد و بلافاصله تبدیل به یک ستون نمک شد.

نوشته روی سنگ قبر، ویسلاوا شیمبورسکا

2012-02-04T00:12:00.001+01:00

نوشته روی سنگ قبر

ویسلاوا شیمبورسکا

برگردان انگلیسی: استانیسلاو بارانچاک، کلیر کاوانا

برگردان فارسی: گیل آوایی

اینجا می آرامد، کهنه گرایی همچون پرانتزها

نویسنده آیه ها. آرامش ابدی ای

که زمین به او ارزانی داشته است، اگرچه جنازه

از پیوستن به پیشروان البته باز مانده بود

گوری ساده؟ عدالت شاعرانه در آن است

این نوحه سرایی، جغد، گل آفتاب گردان بردبار

پیاده کامپیوتر شخصی ات را بیاور، روی " روشن کردن" فشار بده

به سرنوشت شیمبورسکا برای نیم دقیقه ای بیاندیش

EPITAPH

By Wislawa Szymborska

Translated by Stanislaw Baranczak and Clare Cavanagh

Here lies, oldfashioned as parentheses,
the authoress of verse. Eternal rest
was granted her by earth, although the corpse
had failed to join the avant-garde, of course.
The plain grave? There's poetic justice in it,
this ditty-dirge, the owl, the meek cornflower
Passerby, take your PC out, press "POWER",
think on Szymborska's fate for half a minute.

Nagrobek

Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale też nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy,
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

خانه ای ندارم، وودی گاثری، هنرمند مردمی امریکا - برگردان فارسی:گیل آوایی

2012-02-03T20:06:00.000+01:00

خانه ای ندارم

ترانه و آهنگ وودی گاثری

برگردان فارسی گیل آوایی

هیچ خانه ای ندارم فقط پرسه می زنم

کارگری سرگردانم شهر به شهر

وهرجا که بروم، پلیس آن را سخت تر می کند

و من دیگر خانه ای در این جهان ندارم

برادران و خواهران من در این جاده سرگردانند

جاده ای داغ و خاکی که یک میلیون پا آن را شخم زده است

ثروتمندان خانه ام را گرفتند و مرا از خانه ام بیرون کردند

و من دیگر خانه ای در این جهان ندارم

کشاورزی در بورس سهام شد و من همیشه بیچاره بودم

تولیداتم را در فروشگاه بانکداران می گذارم

زنم از حال رفت و کف کابین مرد

و من دیگر خانه ای در این جهان ندارم

من در منافع تو معنی شدم و در ذرتهای( مزرعه ی ) تو جمع شدم

من کار می کرده ام آقا، از وقتی که بدنیا آمدم

حالا بیش از هر زمان دیگری نگرانم

چون دیگر در این جهان خانه ای ندارم

حالا که به اطراف می نگرم، میدان بزرگی برای دیدن است

این جهان چنان بزرگ و دوست داشتنی ست که در آن باشی

آه قمارباز ثروتمند است و کارگر فقیر است

و من دیگر در این جهان خانه ای ندارم

I Ain't Got No Home
Words and Music by Woody Guthrie

I ain't got no home, I'm just a-roamin' 'round,
Just a wandrin' worker, I go from town to town.
And the police make it hard wherever I may go
And I ain't got no home in this world anymore.

My brothers and my sisters are stranded on this road,
A hot and dusty road that a million feet have trod;
Rich man took my home and drove me from my door
And I ain't got no home in this world anymore.

Was a-farmin' on the shares, and always I was poor;
My crops I lay into the banker's store.
My wife took down and died upon the cabin floor,
And I ain't got no home in this world anymore.

I mined in your mines and I gathered in your corn
I been working, mister, since the day I was born
Now I worry all the time like I never did before
'Cause I ain't got no home in this world anymore

Now as I look around, it's mighty plain to see
This world is such a great and a funny place to be;
Oh, the gamblin' man is rich an' the workin' man is poor,
And I ain't got no home in this world anymore

لذت نوشتن از ویسلاوا شیمبورسکا، برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-02-02T21:48:00.003+01:00

لذت نوشتن

ویسلاوا شیمبورسکا

از سرگرمی را پایانی نیست 1967

برگردان انگلیسی: اس.بارانچاک، سی. کاوانا

برگردان فارسی: گیل آوایی

چرا این گوزنِ(گوزن ماده-م) نوشتن، دوان در میان جنگل این نوشته هاست؟

برای نوشیدن آبنوشته از چشمه ای که

سطح آن تصویری از پوزه نرمش می گیرد؟

چرا سرش را بلند می کند، چیزی می شنود؟

بلند برروی چهار پای نازکش که از حقیقت وام گرفته،

گوشهایش را زیر نک انگشتانم تیز می کند.

سکوت – این واژه نیز بر روی صفحه خش خش می کند

و قسمتهای شاخهایش

که از واژه "جنگل" جوانه زده اند.

درازکشیده منتظر، آماده برای چنگ زدن به صفحه نانوشته(سفید)،

حروفِ تا نه خوبند

رهاسازِ بندها، چنان تابع

هرگز او را برای گریز وا نمی گذارند.

هر قطره از مرکب در برگیرنده روشنی

از شکارچیان است، تجهیز شده با چشمهای دچار دوبینی( دو دید-م)، در پشت نگاهشان

آماده برای سرریز ازدحام در هر لحظه

فراخوانی گوزن ماده و به آرامی سلاحشان هدف می گیرند

فراموش می کنند که چه چیزی اینجا زندگی نیست.

قوانینی دیگر سیاه بر سفید، دست می دهد.

درخشش نسبی یک چشم، تا آنکه بگویم، طول می کشد

و خواهم گفت اگر بخواهم، قسمت شده در ابدیتهای ناچیز

پر از گلوله ها در میانه ستیز متوقف می شوند

هیچ چیز روی نمی دهد مگر اینکه من بگویم که روی دهد.

بدون تایید من، حتی یک برگ نمی افتد

برگی از علف خم بر نمی دارد زیر آن سم کوچک پر از ایستایی.

از آن پس آیا دنیایی هست

جاییکه من بر سرنوشت آن قاطعانه فرمان می دهم؟

زمانی آیا من به زنجیره نشانها متصل می شوم؟

وجودی که در من بی نهایت پیوند می شوند؟

لذت نوشتن

نیروی حفظ کردن

انتقام یک دست فناپذیر.

The Joy of Writing

By Wislawa Szymborska
From "No End of Fun", 1967
Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh

Why does this written doe bound through these written woods?
For a drink of written water from a spring
whose surface will xerox her soft muzzle?
Why does she lift her head; does she hear something?
Perched on four slim legs borrowed from the truth,
she pricks up her ears beneath my fingertips.
Silence - this word also rustles across the page
and parts the boughs
that have sprouted from the word "woods."

Lying in wait, set to pounce on the blank page,
are letters up to no good,
clutches of clauses so subordinate
they'll never let her get away.

Each drop of ink contains a fair supply
of hunters, equipped with squinting eyes behind their sights,
prepared to swarm the sloping pen at any moment,
surround the doe, and slowly aim their guns.

They forget that what's here isn't life.
Other laws, black on white, obtain.
The twinkling of an eye will take as long as I say,
and will, if I wish, divide into tiny eternities,
full of bullets stopped in mid-flight.
Not a thing will ever happen unless I say so.
Without my blessing, not a leaf will fall,
not a blade of grass will bend beneath that little hoof's full stop.

Is there then a world
where I rule absolutely on fate?
A time I bind with chains of signs?
An existence become endless at my bidding?

The joy of writing.
The power of preserving.
Revenge of a mortal hand.

احتمالات، ویسلاوا شیمبورسکا - برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-02-02T20:11:00.001+01:00

احتمالات

ویسلاوا شیمبورسکا

برگردان انگلیسی: اس.بارانچاک، سی. کاوانا

از هیچ چیز دوبار 1976

برگردان فارسی: گیل آوایی

سینما را ترجیح می دهم

گربه ها را ترجیح می دهم

بلوطها همراه با گندمه را ترجیح می دهم

خودم را که مردم را دوست بدارد، ترجیح می دهم

بخودم که نوع بشر را دوست می دارد

نگهداشتن یک سوزن و تهدید در یک دست برای وقتی که لازم آید، را ترجیح می دهم

رنگ سبز را ترجیح می دهم

ترجیح می دهم نگهداری نشوم

که دلیلی برای سرزنش است

استثناء ها را ترجیح می دهم.

زودتر ترک کردن را ترجیح می دهم

با پزشکان صحبت کردن در باره چیزی دیگر را ترجیح می دهم

تصاویر هنری قدیمی را ترجیح می دهم

پوچی ی نوشتن شعر را ترجیح می دهم

من اهمیت دادن عشق را به، سالگردهای نامشخصی که هر روز می توانند جشن گرفته شوند، ترجیح می دهم.

اخلاق گرایان را ترجیح می دهم که به من چیزی وعده نمی دهند

مهربانی زیرکانه به مهربانی بیش از حد مورد اعتماد را ترجیح می دهم.

من پیروزی را به کشورهای پیروز ترجیح می دهم

محفوظ داشتن برخی ملاحظات را ترجیح می دهم

من جهنم هرج و مرج را به جهنم قانونمند ترجیح می دهم

من افسانه های ترسناک افسونگرانه را به صفحه ی اول روزنامه ها ترجیح می دهم

من برگهای بی گل را به گلهای بی برگ ترجیح می دهم

من سگهای دم نبریده را ترجیح می دهم

چشمهای روشن را برای اینکه چشمان من تیره اند، ترجیح می دهم

کشوهای میز تحریر را ترجیح می دهم

چیزها زیادی را ترجیح می دهم که اینجا نام نبرده ام

بسیاری چیزها را هم ناگویا گذاشته ام

من صفر را در باختن، به آن خطهای پشت رمزها ترجیح می دهم.

من زمان حشره ها را به زمان ستارگان ترجیح می دهم

کوبیدن روی چوب را ترجیح می دهم

نپرسیدنِ چقدر به درازا کشیدن و چه وقت، را ترجیح می دهم

من در حافظه نگهداشتن

که حتی وجود داشتن دلیل خودش برای بودن دارد، را ترجیح می دهم.

Possibilities

By Wislawa Szymborska

Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh

From "Nothing Twice", 1997

I prefer movies.
I prefer cats.
I prefer the oaks along the Warta.
I prefer Dickens to Dostoyevsky.
I prefer myself liking people
to myself loving mankind.
I prefer keeping a needle and thread on hand, just in case.
I prefer the color green.
I prefer not to maintain
that reason is to blame for everything.
I prefer exceptions.

I prefer to leave early.
I prefer talking to doctors about something else.
I prefer the old fine-lined illustrations.
I prefer the absurdity of writing poems
to the absurdity of not writing poems.
I prefer, where love's concerned, nonspecific anniversaries
that can be celebrated every day.
I prefer moralists
who promise me nothing.

I prefer cunning kindness to the over-trustful kind.
I prefer the earth in civvies.
I prefer conquered to conquering countries.
I prefer having some reservations.
I prefer the hell of chaos to the hell of order.
I prefer Grimms' fairy tales to the newspapers' front pages.
I prefer leaves without flowers to flowers without leaves.
I prefer dogs with uncropped tails.

I prefer light eyes, since mine are dark.
I prefer desk drawers.
I prefer many things that I haven't mentioned here
to many things I've also left unsaid.
I prefer zeroes on the loose
to those lined up behind a cipher.
I prefer the time of insects to the time of stars.
I prefer to knock on wood.
I prefer not to ask how much longer and when.
I prefer keeping in mind even the possibility
that existence has its own reason for being.

اوتوپیا، ویسلاوا شیمبورسکا-برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-02-02T15:49:00.001+01:00

اوتوپیا

ویسلاوا شیمبورسکا

جزیره جایی که همه چیز روشن و آشکار است

زمین محکم زیر پاهای تو

جاده ها تنها امکان دستیابی اند.

بیشه ها زیر سنگینی آزمون خم می شوند

درختِ پندار معتبر در اینجا رشد می یابد

با شاخه های رها شده از زمانهای دیرین( زمانهای یادنیاوردنی)

درختِ فهمیدن، درخشش ساده وصریح

با بهار جوانه می زند که " در می یابم" نام دارد

جنگل انبوه تر، چشم انداز گسترده تر

اگر هر تردیدی بر آید، باد می بردش( محو می کند)

پژواک جنبش فراخوانده نشده

و حریصانه همه رازهای جهان را شرح می دهد

در راست، غاری که معنا دروغ می گوید( جاییکه معنا آرمیده است)

در چپ، دریاچه ای با عمق محکومیت

حقیقت، در کف اعماق می شکند و چون جباب به سطح می رسد

برجهای غیر قابل لرزش اعتماد بر بالای دره

قله اش نگاه بی مانندی به درون چیزها می دهد

برای همه دلربایی ها، جزیره غیر ساکن است

و جاپاهایی ضعیف ساحل آن را افشان کرده است

بی استثنا به دریا بر می گرداند

و تنها چیزی که می توانی بکنی اینجا را ترک کنی

و غوطه ور شوی به درون اعماق هرگز باز نگردی

به درون زندگی ژرف

Utopia

Island where all becomes clear.
Solid ground beneath your feet.
The only roads are those that offer access.
Bushes bend beneath the weight of proofs.

The Tree of Valid Supposition grows here
with branches disentangled since time immemorial.

The Tree of Understanding, dazzlingly straight and simple,
sprouts by the spring called Now I Get It.

The thicker the woods, the vaster the vista:
the Valley of Obviously.

If any doubts arise, the wind dispels them instantly.

Echoes stir unsummoned
and eagerly explain all the secrets of the worlds.

On the right a cave where Meaning lies.

On the left the Lake of Deep Conviction.
Truth breaks from the bottom and bobs to the surface.

Unshakable Confidence towers over the valley.
Its peak offers an excellent view of the Essence of Things.

For all its charms, the island is uninhabited,
and the faint footprints scattered on its beaches
turn without exception to the sea.
As if all you can do here is leave
and plunge, never to return, into the depths.

Into unfathomable life.

By Wislawa Szymborska
From "A large number", 1976
Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh

عجیب وغریب ترین کلمات، از ویسلاوا شمبورسکا- برگردان فارسی:گیل آوایی

2012-02-02T13:36:00.002+01:00

عجیب وغریب ترین کلمات ( سه عجیب ترین کلمه)

ویسلاوا شمبورسکا

ترجمه ی انگلیسی : اس بارانچسکا و سی کاوانا

برگردان فارسی : گیل آوایی

وقتی کلمه " آینده " را تلفظ می کنم

نخستین هجای آن به گذشته تعلق دارد

وقتی کلمه " سکوت " را تلفظ می کنم

ویرانش می کنم

وقتی کلمه " هیچ چیز" را تلفظ می کنم

چیزی می سازیم که هیچ چیز نمی تواند نگه دارد

The Three Oddest Words

By Wislawa Szymborska

Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh

When I pronounce the word Future,
the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,
I destroy it.

When I pronounce the word Nothing,
I make something no non-being can hold.

صدای سایه از مارگارت اتوود - برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-01-25T22:09:00.000+01:00

صدای سایه

مارگارت اتوود

سایه ام گفت به من

چه ات است

ماه از برایت به قدر کافی

گرم نیست

به پتوی تن دیگری

نیازت چراست

کسی که بوسه اش سبزای مرطوب ندارد

دور میز پیک نیک

دستان صورتی شفاف ساندویچ را در خود دارد

از فاصله فرو ریخته.

مگسها وقتی شیرینی ست

می خزند گرد آن

در این پتوها می دانی چیست

بیرون درختان خم می شوند از

شلیک کودکان. تنهایشان بگذار

آنها در حال بازی اند

بازیهای خودشان

آب می دهم. نان برشته های تمیز می دهم

آیا کلمات به اندازه کافی وجود ندارند

جاری در رگهای تو

که ترا به رفتن وا دارند

Margaret Atwood

My shadow said to me:

What is the matter

Warmth moon isn't

Enough for you

Why do you need

Of another body blanket

Whose kiss moss

Around the picnic tables

The bright pink hands held sandwitches

Crumbled by distance. Flies crawl

Over the sweet instant

You know what is in these blankets

The trees outside are bending with

Children shooting guns. Leave

Them alone. They are playing

Games of their own.

I give water, I give clean crusts

Aren't there enough words

Flowing in your viens

To keep you going

الهه تروا - مارگارت اتوود- برگردان فارسی: گیل آوایی

2012-01-20T13:56:00.001+01:00

الهه تروا

هلنِ تروا[1]( همسر زیبای منلوس) بر روی پیشخوان می رقصد

مارگارت اتوود

برگردان گیل آوایی

20 ژانویه 2012

دنیا پر است از زن

چه کسی ست بگوید به من

که از خود شرمگین باشم

اگر باشد شان مجالی چنین

حرمت به خویش بستان

و کار یک روز

درست. کمترین مزد

و رگهای واریس، هنوز باقی اند

در یک جا، هشت ساعت

پشت شیشه ی پیشخوان

تا گردن بسته شده، بجای اینکه

عریان باشد همچون گوشت ساندویچ

دستکش یا چیزی بفروشد

تو باید باهوش باشی

دور بگردانی چیزی چنان محو ( تار)

و بی شکل مادی.

استثمار شده، آری آنان به هر حال می گویند

تو آن را می بری اما من یک گزینه دارم

که چگونه، پول را خواهم برد

من ارزش می دهم چونان واعظان ( کشیشان)، من وحی می فروشم

چونان خواندن همگان به خرید عطر، خواستن( کام، آرزو)

یا عین آن. مانند طنز

یا جنگ، همه ی آن در زمان بندی اند.

من تردیدهای مردان را به خودشان می فروشم

که همه چیز برای فروش است

و بتدریج، نگاه خیره به من است و به دریا

قتل با زنجیر اره، درست پیش از آنکه روی دهد

وقتی ران، کون، لکه جوهر، درز، ممه، نوک پستان

هنوز بهم پیوندند.

چنان کینه در آنها می دود( می خیزد)

عبادتگران مستِ من! آن چشم خواب آلود

مایوس از عشق. ردیف سرها را می بیند

و چشمان برهم ننهاده، در التماس

ولی آماده به قاپیدن قوزک پای من

سیل و زلزله را می فهمم، و اصرار

به پا نهادن بر مور. من ضربان را نگه می دارم

وبرای آنها می رقصم

چون آنها نمی توانند. موسیقی چونان روباه ها می بوید.

سرخ شده چونان فلز

سوراخ بینی سرخ می کند

یا نمناک چونان آگوست( اوت)، مه آلود و رویایی( خیال انگیز)

چونان شهری غارت شده در روزی پسین

وقتی همه ی تجاوزها روی داده است( همه را گاییده اند متجاوزانه)

تا آن زمان، و کشتن

و در آن زنده ماندگان حیرانند

برای آشغال جستجو می کنند

بخورند، و فقط یک فرسودگی غم افزا

از کدام، حرف می زند، آن لبخند زدن است

که مرا بیش از هر چیز بیزارم می کند

این و وانمود کردن( تظاهر کردن)

که آنان را نمی توانم بشنوم

و نمی توانم زیرا برایشان من یک بیگانه ام

سخن در اینجا همه ی گلوگیری ست

آشکار همچون نفش ناشیانه بی ذوق ( همچون برش یک ژامبون)

اما از سرزمین خدایان می آیم

وقتی معنی دادن خوشنوا و کمانی ست

به همه اجازه نمی دهم

اما نحیف نزدیک می شوم و زمزمه می کنم

مادرم با قوی مقدس تجاوز شده

باور می کنی؟ می توانی برای شام بیرونم ببری.

آن چیزی ست ما همه به شوهران می گوییم.

یقینا پرندگان خطرناک زیادی آن اطراف هستند

نه که کسی از اینجا

ولی تو می فهمی

بقیه ی آنها دوست دارند نگاهم کنند

و هیچ احساس کنند. مرا تا اجزاء تقلیل دهند

چونان یک کارخانه ساعت سازی یا کشتارگاه.

معما را در هم بکشن

زنده برپایم بدار

در تن خودم.

آنها دوست دارند مرا از میان خودم ببینند

اما هیچ چیز مبهم تر از شفافیت محض نیست

ببین—پاهای من به مرمر می خورند

چونان نفس یا بالون، من دارم بلند می شوم( هوا می روم)

در تخم قویِ(پرنده) شعله ور روشنم

فکر می کنی من الهه نیستم؟

امتحانم کن.

این آوازیک مشعل است

لمسم کن و تو خواهی سوخت

Helen of Troy Does Countertop Dancing

Margaret Atwood

The world is full of women
who'd tell me I should be ashamed of myself
if they had the chance. Quit dancing.
Get some self-respect
and a day job.
Right. And minimum wage,
and varicose veins, just standing
in one place for eight hours
behind a glass counter
bundled up to the neck, instead of
naked as a meat sandwich.
Selling gloves, or something.
Instead of what I do sell.
You have to have talent
to peddle a thing so nebulous
and without material form.
Exploited, they'd say. Yes, any way
you cut it, but I've a choice
of how, and I'll take the money.

I do give value.
Like preachers, I sell vision,
like perfume ads, desire
or its facsimile. Like jokes
or war, it's all in the timing.
I sell men back their worse suspicions:
that everything's for sale,
and piecemeal. They gaze at me and see
a chain-saw murder just before it happens,
when thigh, ass, inkblot, crevice, tit, and nipple
are still connected.
Such hatred leaps in them,
my beery worshippers! That, or a bleary
hopeless love. Seeing the rows of heads
and upturned eyes, imploring
but ready to snap at my ankles,
I understand floods and earthquakes, and the urge
to step on ants. I keep the beat,
and dance for them because
they can't. The music smells like foxes,
crisp as heated metal
searing the nostrils
or humid as August, hazy and languorous
as a looted city the day after,
when all the rape's been done
already, and the killing,
and the survivors wander around
looking for garbage
to eat, and there's only a bleak exhaustion.
Speaking of which, it's the smiling
tires me out the most.
This, and the pretence
that I can't hear them.
And I can't, because I'm after all
a foreigner to them.
The speech here is all warty gutturals,
obvious as a slab of ham,
but I come from the province of the gods
where meanings are lilting and oblique.
I don't let on to everyone,
but lean close, and I'll whisper:
My mother was raped by a holy swan.
You believe that? You can take me out to dinner.
That's what we tell all the husbands.
There sure are a lot of dangerous birds around.

Not that anyone here
but you would understand.
The rest of them would like to watch me
and feel nothing. Reduce me to components
as in a clock factory or abattoir.
Crush out the mystery.
Wall me up alive
in my own body.
They'd like to see through me,
but nothing is more opaque
than absolute transparency.
Look--my feet don't hit the marble!
Like breath or a balloon, I'm rising,
I hover six inches in the air
in my blazing swan-egg of light.
You think I'm not a goddess?
Try me.
This is a torch song.
Touch me and you'll burn.

[1] هلن ِ تروا ( همسر زیبای منلوس)، یکی از اساطیر بونان، دختر زیبای زئوس و له دا که توسط پاریس ربوده شد. یونان به تروا لشکرکشید تا او را باز ستاند که منجر ه جنگ تروا شد.

سکونت، مارگارت ات وود-برگردان:گیل آوایی

2012-01-20T12:03:00.001+01:00

سکونت

مارگارت ات وود

ازدواج یک خانه یا حتی یک چادر نیست

پیش از آن است. سردتر:

کناره جنگل، کناره ریگزار

پله های بی رنگ

در پشت جایی که ما چمباتمه می زنیم

بیرون، پاپ کورن می خوریم

جاییکه اندوهگین و درحیرتیم

از زنده ماندن حتی تا اینجای عمرمان

ما آتش افروختن را می آموزیم.

Habitation

Margaret Atwood

January,03.2003

Marriage is not

a house or even a tent

it is before that, and colder:

The edge of the forest, the edge

of the desert

the unpainted stairs

at the back where we squat

outside, eating popcorn

where painfully and with wonder

at having survived even

this far

we are learning to make fire

مویه هوار - گیل آوایی

2012-01-02T16:40:00.004+01:00

31 دسامبر2011

چشمان مات

منم و دیواری

زخمه های یک هوار

در من واگویه می شود

آه
چه می خواستیم

که از حجله گاهمان تیرباران قسمت مان کردند ناروایان

آخ
برکدام خشت دیواری که قد کشیده مقابل من

بنگارم

دلم خشم همه ی خاک با خود می تپد

ستاره ها

شاهدان پرکشیدگانند

خاوران

گواه پرپر شدنمان

چه داغ کمر شکنی بردوش می کشیم

سر به دار

زندگی آواز داده ایم

نمی دانی یار

اشکهای به اندوه این سالها

دریغ ماندنشان بود

راه سترون این دیار

پای کوبیدن

دلم به تنگ آمده است

لاله های این دشت

داغباران یاران آفتاب

در تیره شب بیدادی که رفت

و می رود هنوز

کاروان خون جاریست

سیاهپوشان هر آدینه

دادخواهان خاورانند

شهر به تابوت
روزمرگی می شمارد

چه خوی غم انگیزیست

دار است هر کوی

نسلهای پسین چه می چینند خرمن از طوفانی که گذشت

که می گذرد باز

خونبارانند نابجایان

خیل آفتابکاران جنگل این خاک

دلم خون می بارد آی چه خواسته ایم

که چنین دار شد قسمتمان

سربداران یک جنگل عصیان نالیده اند

آیا

هیمه ی این همه فریاد

شعله کشان خشم ما خواهد بود!؟

داد اینهمه بیدادی که رفت

مادران

انتظار می بارانند هنوز

چشمان به اشک

بگذار

ضجه های یک تاریخ فریاد کنم

مرگ یک بار

شیون یک بار

واگویه شبانه - گیل آوایی

2011-12-28T14:54:00.001+01:00

بیست و هشتم دسامبر2011

بر بال باد

دیوانه وار

با یک کرانه هوار

می گذرم

مستِ لمیده تاب می دهد

موج موج اینهمه با من

گامهای خیس

دلباخته آب می برد

پرنده، حریص

پرنده، رقص

پرنده، هراسان

بوسه کاران ساحل صبور ند

رقص دل انگیزی ست،

موج وُ پرنده وُ گامهای پریشان من

یاد را از کدام پیوند بچینم

که خاک تا بی نهایت نگاه من نقش می زند

ورقهای کدام نوشته وا نهم

که هر کلام سنفونی پر آشوبی می گیراند

سیلاب واره ای گریزان

عاصی

چونان نتی وسوسه گر

سوسو زنان، سوزِ سازِ دلشدنم می پراکند

آه که یاغی شده دلم

تاخت بی دلبخواهی ست خیال رمیده

ریشه بی ریشه جان می کند هنوز

بیگانگی ی اینهمه آشنا بزور

ناگزیر

چونان پیاله ی ساقی باخته

دستی اگر

لبی اگر

دهانی اگر

نوش بادانی آواز دهد

چه حرصِ حریصانه ایست لج

بودن نبودن

وسوسه بکاری به آهی که هر ایینه نفس نفس ترا می باوراند

زیباترینها را به مقایسه بنشینی

آه وطن

چنگ کدام اهریمن است

روح مرا می خراشد

این چنین که دور از تو مهربانی ترا می پایم

آشوب غریبی ست دمانِ باخته یار،

سربدارانِ یک جنگل بیتابی

چه کنمهای کمرشکن، دمار در می آورد

دل به دل شدنِ یارانِ آفتاب به هوارِ جنگلی، وام

اگر می شد آتشی

که می گذشتیم باز

اینکی که بایدش

به هزار دهان فریاد می شود

دیروز وقتی که جوان بودم، خواننده: شرلی به سی - برگردان: گیل آوایی

2011-12-26T19:50:00.004+01:00

دیروز وقتی که جوان بودم

خواننده: شرلی به سی

دیروز وقتی که جوان بودم

مزه ی زندگی برزبان من چون شیرینی باران بود

زندگی را بازی می دادم گویی که بازی ابلهانه ای بود

طوری که نسیم غروب شعله شمع را بازی می داد

یک هزارخیال خواب دیدم

طرح هزار چیز با شکوه ریختم

همیشه حسرت را بر ماسه های ضعیف و روان ساختم

با شب زندگی و از روشنای روز پرهیز کردم

و فقط اکنون می بینم چگونه سالها گذشتند

دیروز وقتی که جوان بودم

آنهمه آواز در انتظار خواندن بودند

آن همه لذتهای سرکش در انتظار من بودند

و آن همه درد چشمان من از دیدنشان سر باز زد

آن زمان چنان به شتاب دویدم و جوانی سرانجام طی شد

هرگز به اندیشه ننشتیم که زندگی چه معنا می تواند داشته باشد

و هر گفتگویی که اینک می توان بیاد آورم

همه ی آنچه که برای من بود و به هیچ وجه برای چیزی دیگر نبود

دیروز ماه آبی بود

و هر روز سرکشی چیز تازه ای برایم به همرا داشت که انجام دهم

سن جادویی ام را طوری بکار گرفتم که گویی گمانه ای بود

که هرگز تهی بودن و هرز بردنش را در پی ندیدم

بازی عشق را با سرکشی و غرور بازی دادم

و هر شعله را گذاشتم به سرعت خاموش شود

دوستانی که یافتم؛ همه را انگار از خود راندم

و تنها من بر روی صحنه ماندم تا نمایش را به آخر برم

آنهمه آواز برای خواندنند که خوانده نخواهند شد

مزه تلخ اشکها را بر روی زبانم حس می کنم

زمان تاوان دادنم رسیده است

برای دیروز

دیروز وقتی که جوان بودم

Yesterday when I was Young
By: Shirly Bassey

Yesterday when I was young
The taste of life was sweet as rain upon my tongue
I teased at life as if it were a foolish game
The way the evening breeze may tease the candle flame
A thousand dreams I dreamed
... The splendid things I planned
I always built alas on weak and shifting sand
I lived by night and shunned the naked light of day
And only now I see how the years ran away
Yesterday when I was young
So many lovely songs were waiting to be sung
So many wayward pleasures lay in store for me
And so much pain my dazzled eyes refused to see

I ran so fast that time and youth at last ran out
I never stopped to think what life was all about
And every conversation I can now recall
Concerned itself with me and nothing else at all
Yesterday the moon was blue
And every crazy day brought something new to do
I used my magic age as if it were a wand
That never saw the waste and emptiness beyond
The game of love I played with arrogance and pride
And every flame I lit too quickly quickly died
The friends I made all seemed somehow drift away
And only I am left on stage to end the play
There are so many songs in me that won't be sung
I feel the bitter taste of tears upon my tongue
The time has come for me to pay
For yesterday....
when I was young.....

برگرفته از

/www.mp3lyrics.org/s/shirley-bassey/yesterday-when-i-was-youn

قطار گریزان، آواز انگلیسی از گروه سول آسایلوم - برگردان به فارسی: گیل آوایی

2011-12-23T13:05:00.001+01:00

قطار گریزان

نویسنده: دیوید پیرنر PIRNER, DAVID

این آواز را گروه سول آسایلوم Soul Asylum( روح پناهجو) اجرا کرده است

بیادت می آورم میانه ی شب

چونان شبتابی بی نور

تو بودی آنجا به سان روشنایی آرام مشعلی

کلیدی بودم من که بازگشتی می توانستم

چنان خسته که نتوانستم حتی به خواب روم

رازهایی چنان که نتوانستم نگه دارم

بخود قول دادم که گریه نکنم

قول دیگری که نتوانستم بر آن بمانم

بنظر می اید که اینک هیچ کس نمی تواند کمکم کند

بیش از حد گرفتار آمده ام

راه گریزی نیست

این بار خود را براستی به بیراهه برده ام

"همخوانان"

قطار گریزان به عقب باز نمی گردد

راهی اشتباه در یک راهی یک سویه

بنظر می اید که جایی می رسم

جایی که نه اینجا و نه آنجایم

آیا می توانی بیادم بیاندازی چگونه لبخند زنم

چنان کن که انگار هر چیزی بنظر لختی می ارزد

چگونه روی زمین وامانده شده ام

راز زندگی چنان پژمرده محو بنظر می آید

جایی می توانم بروم که هیچ کس نمی تواند

می دانم چیزی که هیچ کس نمی داند

با یک بلیط برای قطاری گریزان

همه چیز بریده و خشک است

روز و شب، زمین و اسمان

به هر روی من آن را باور ندارم

"همخوانان"

بلیط قطاری گریزان را خریده ام

مثل مرد دیوانه ای که در باران می خندد

کمی نامحسوس، کمی مجنون

فقط ساده تر از آنکه بتواند با درد کنار آید

قطار گریزان به عقب باز نمی گردد

قطار گریزان رد پایی بر جا نمی نهد

قطار گریزان در رگهای من می سوزد

گریزان اما همیشه یکنواخت/یکسان بنظر می آید

Writer: PIRNER, DAVID

Call you up in the middle of the night
Like a firefly without a light
You were there like a slow torch burning
I was a key that could use a little turning

So tired that I couldn't even sleep
So many secrets I couldn't keep
Promised myself I wouldn't weep
One more promise I couldn't keep

It seems no one can help me now
I'm in too deep
There's no way out
This time I have really led myself astray
CHORUS
Runaway train never going back
Wrong way on a one way track
Seems like I should be getting somewhere
Somehow I'm neither here nor there

Can you help me remember how to smile
Make it somehow all seem worthwhile
How on earth did I get so jaded
Life's mystery seems so faded

I can go where no one else can go
I know what no one else knows
Here I am just drownin' in the rain
With a ticket for a runaway train

Everything is cut and dry
Day and night, earth and sky
Somehow I just don't believe it

CHORUS

Bought a ticket for a runaway train
Like a madman laughin' at the rain
Little out of touch, little insane
Just easier than dealing with the pain

Runaway train never comin' back
Runaway train tearin' up the track
Runaway train burnin' in my veins

Runaway but it always seems the same

متن آواز از پیوند زیر برگرفته شده و ویدئوی این آواز را هم می توانید با نشانی در پی آمده ببینید

www.lyrics007.com/Soul%20Asylum%20Lyrics/Runaway%20Train%20Lyrics.html

www.youtube.com/watch?v=OzzKBxlIiEQ&feature=share

- آوازEvery body's talkin - با برگردان فارسی-گیل آوایی

2011-11-18T11:28:00.001+01:00

همه دارند حرف می زنند

هاری نیلسون

همه با من حرف می زنند

یک کلمه از آنچه می گویند نمی شنوم

فقط بازتابی از صدایشان در گوش من است

مردم از خیره ماندن دست می کشند

چهره هاشان را نمی بینم

فقط سایه ای از چشمهاشان را می بینم

جایی می روم که خورشید از میانه ی باران می درخشد

جایی می روم که با تنپوشهایم جور باشد

رها می شوم از بادهای شمال شرق

بر نسیم تابستانی قایق می رانم

و چون سنگی از اقیانوس می پرم

می خواهم بروم ببینم چه می توانم بیابم

Harry Nilsson

Every body's talkin

Everybody's talking at me

I don't hear a word they're saying

Only the echoes of my mind

People stopping staring

I can't see their faces

Only the shadows of their eyes

I'm going where the sun keeps shining

Thru' the pouring rain

Going where the weather suits my clothes

Backing off of the North East wind

Sailing on summer breeze

And skipping over the ocean like a stone

I'm ganna see wat can find

برگردان داستان " ماسه " از آلیس مونرو - گیل آوایی

2011-11-14T09:26:00.000+01:00

ماسه، آلیس مونرو

27 جون 2011

برگردان: گیل آوایی

آن زمان ما در کنار یک گودال ماسه ای زندگی می کردیم. نه گودال عمیقی که با بیل های مکانکی غول پیکر کنده باشند. فقط گودال کوچکی که باید توسط یک کشاورزی سالها پیش کنده شده باشد. در حقیقت گودال به اندازه ای کنده شده بود که ترا به اندیشه ای وا دارد که باید منظور دیگری برای کندن آن بوده باشد . پاکار برای یک خانه شاید که ساختن آن هرگز ادامه نیافت.

مادرم نخستین کسی بود که توجه همگان را به آن گودال جلب کرد:

- ما کنار یک گودال ماسه ای غیر قابل استفاده ی ایستگاه خدمات بین راهی زندگی می کنیم.

چیزی که به مردم می گفت و می خندید. چون او خوشحال بود که همه چیز در ارتباط با خانه را به خیابان ریخته بود – همسری که با او پیشتر زندگی می کرد.

آن زندگی را خوب بیاد ندارم. بخاطر همین بخشهایی از آن را بوضوح یادم می آید اما بدون پیوندهایی که برای گرفتن تصویری کامل از آن لازم است. همه آنچه که در حافظه ام مانده خانه ای در شهر با کاغذهای دیواری ی خرس عروسکی( تدی بر = teddy bear) در اتاق قدیمی ام، است. در این خانه ی تازه که براستی یک تریلر است، خواهرم " کارو" بود و تحتخوابهای باریک که بر روی هم، یکی روی دیگری قرار داشت. درآغاز وقتی که ما به آنجا نقل مکان کردیم، خواهرم کارو در باره خانه ی قدیمی مان برایم حرفهای زیادی زد و می کوشید که این یا آن را بیاد بیاورم. این حرفها زمانی می شد که در رختخواب بودیم و او دوست داشت از این حرفها بزند. عمومن گفتگوی ما که به بخواب رفتن من، می انجامید، ختم می شد. گاه من فکر می کردم که براستی بیاد دارم، اما از ترس اینکه بعضی چیزها را اشتباه کنم، وانمود می کردم که بیاد ندارم.

وقتی که به تریلر نقل مکان کردیم، تابستان بود. سگمان را با خود داشتیم.

- بلیتزر عاشق اینجاست

مادرم می گفت. و درست هم می گفت. چیزی که سگ دوست نداشت جابجایی در شهر، از یک خیابان به خیابان دیگر بود حتی جایی با خانه های بزرگ و چمنهای گسترده با فضای باز بیرون شهری؟ او به هر ماشینی که از جاده می گذشت، پارس می کرد. طوری که او خود را مالک جاده می دانست. و حالا هم مثل همیشه سنجاب و موش صحرایی اش را آورد که می کشتشان.

در آغاز کارو از این جابجایی مایوس بود. و نیل ناگزیر بود که با او در این باره حرف بزند. توضیح دهد که طبیعت یک سگ اینطور است که در چرخه زندگی اش چیزهایی باید چیزهای دیگر را بخورد.

- او غذای مخصوص سگ را می گیرد.

کارو بحث می کرد اما نیل می گفت:

- فرض کن که نگیرد؟ فرض کن روزی ما همه ناپدید شویم و او خودش باید از خودش دفاع کند؟

کارو می گفت:

- من نمی شوم. من ناپدید نمی شوم و می خواهم همیشه از او مراقبت کنم.

- تو اینطور فکر می کنی؟

نیل می گفت و مادرمان وارد بحث می شد و او را از بحث منحرف می کرد. نیل همیشه آماده بود به موضوغ امریکاییان و بمب اتمی بپردازد. و مادرمان فکر نمی کرد ما هنوز برای آن آمده هستیم. او نمی دانست که وقتی نیل آن را مطرح کرد، من فکر کردم که او درباره یک بمب اتمی حرف می زند. می دانستم که چیزی در این بحث مطرح است اما در نظر نداشتم بپرسم و بخندم.

نیل یک هنرپیشه بود. در شهر، یک تئاتر تابستانی حرفه ای بود، چیزی تازه در آن زمان، که برخی مردم به آن علاقمند و برخی دیگر نگرانش بودند. می ترسیدند که سبب بد آموزی شود. مادر و پدرم در زمره ی کسانی بودند که علاقمند بودند. مادرم فعالانه آنطور بود، زیرا وقت بیشتری داشت. پدرم کارمند بیمه بود و زیاد سفر می کرد. مادرم در گیر جمع آوری کمک مالی های مخلتف برای تئاتر بود و بطور رایگان به تئاتر خدمت می کرد. او زیبابود و به اندازه کافی جوان که به جای یک هنرپیشه ی زن اشتباه گرفته شود. او هم شروع کرده بود مانند یک هنرپیشه لباس بپوشد. شال و دامن بلند و گردنبندهای آویزان. او موهای خود را رها و افشان می کرد و آرایش کردن را قطع کرده بود. البته من در آن زمان نفهمیده بودم و دقت نکرده بودم. مادرم، مادر من بود. اما بدون شک کارو فهمیده بود. پدرم هم. از این رو همه چیزی که از مادرم می دانم و احساسی که به مادرم دارم، فکر می کنم پدرم می بالید به اینکه مادرم در این سبک رها و زیبا دیده می شود و اینکه چگونه با گروه تئاتر جور می شود. بعدها وقتی پدرم در این باره صحبت کرد، گفت که او همیشه موافق هنر بوده است. من می توانم حالا تجسم کنم چگونه مادرم شرم آور می توانست بوده باشد. با چاپلوسی و خنده هایی برای پوشاندن چاپلوسی اش. اگر او در مقابل دوستان تئاتری اش این را اظهار می کرد.

خوب، بعد توسعه ای پدید امد که می توانست پش بینی شود، احتمالن هم پیش بینی شد اما نه توسط پدرم. من نمی دانم آیا این اتفاق برای هر کسی یا داوطلبی روی داد اما می دانم، هر چند بیاد نمی آورم، که پدرم گریست و تمام روز مادرم را در خانه دنبال کرد. اجازه نمی داد از نظرش دور شود و نمی پذیرفت که باورش کند. و مادرم بجای اینکه چیزی به او بگوید که آرام بگیرد، چیزی گفت که حالش را بدتر کرد.

او گفت که از نیل بچه دار شده است.

مطمئن بود؟

صد در صد. او روال عادت ماهانه اش را می دانست.

بعد چه شد؟

پدرم از گریستن باز ایستاد. او باید سر کار می رفت. مادرم وسایلمان را جمع کرد و ما را به تریلی ای برد که نیل پیدا کرده بود. جایی بیرون از شهر. مادرم بعدها گفت که او نیز گریسته بود. اما او همچنین گفت که او احساس زنده بودن می کرد. شاید برای نخستین بار در زندگی براستی زنده بودن را حس کرد. او احساس کرد انگار شانس دیگری بخود داد که دوباره زندگی را از نو شروع کند. او بر نقره ها و چینی ها و طرحهای تزیینی و گلهای باغ و حتی روی کتابها در قفسه ی کتابها راه می رفت. او حالا زندگی می کرد نه اینکه زندگی را بخواند. او لباسهایش را در کمد لباس می آویخت و کفشهای پاشنه بلندش را در قفسه ی کفشها می گذاشت. انگشتر الماس و حلقه ازدواجش را روی میز ارایش رها می کرد. لباس شب ابریشمی اش در کشوی کمد لباس بود.

او می خواست بعضی وقتها بدون لباس زیر در پیراهن برای قدم زدن به حومه ی شهر برود.تا زمانیکه هوا گرم باقی می ماند.

Gravel

Alice Munro

June 27, 2011

At that time we were living beside a gravel pit. Not a large one, hollowed out by monster machinery, just a minor pit that a farmer must have made some money from years before. In fact, the pit was shallow enough to lead you to think that there might have been some other intention for it—foundations for a house, maybe, that never made it any further.

My mother was the one who insisted on calling attention to it. “We live by the old gravel pit out the service-station road,” she’d tell people, and laugh, because she was so happy to have shed everything connected with the house, the street—the husband—with the life she’d had before.

I barely remember that life. That is, I remember some parts of it clearly, but without the links you need to form a proper picture. All that I retain in my head of the house in town is the wallpaper with Teddy bears in my old room. In this new house, which was really a trailer, my sister, Caro, and I had narrow cots, stacked one above the other. When we first moved there, Caro talked to me a lot about our old house, trying to get me to remember this or that. It was when we were in bed that she talked like this, and generally the conversation ended with me failing to remember and her getting cross. Sometimes I thought I did remember, but out of contrariness or fear of getting things wrong I pretended not to.

It was summer when we moved to the trailer. We had our dog with us. Blitzee. “Blitzee loves it here,” my mother said, and it was true. What dog wouldn’t love to exchange a town street, even one with spacious lawns and big houses, for the wide-open countryside? She took to barking at every car that went past, as if she owned the road, and now and then she brought home a squirrel or a groundhog she’d killed. At first Caro was quite upset by this, and Neal would have a talk with her, explaining about a dog’s nature and the chain of life in which some things had to eat other things.

“She gets her dog food,” Caro argued, but Neal said, “Suppose she didn’t? Suppose someday we all disappeared and she had to fend for herself?”

“I’m not going to,” Caro said. “I’m not going to disappear, and I’m always going to look after her.”

“You think so?” Neal said, and our mother stepped in to deflect him. Neal was always ready to get on the subject of the Americans and the atomic bomb, and our mother didn’t think we were ready for that yet. She didn’t know that when he brought it up I thought he was talking about an atomic bun. I knew that there was something wrong with this interpretation, but I wasn’t about to ask questions and get laughed at.

Neal was an actor. In town there was a professional summer theatre, a new thing at the time, which some people were enthusiastic about and others worried about, fearing that it would bring in riffraff. My mother and father had been among those in favor, my mother more actively so, because she had more time. My father was an insurance agent and travelled a lot. My mother had got busy with various fund-raising schemes for the theatre and donated her services as an usher. She was good-looking and young enough to be mistaken for an actress. She’d begun to dress like an actress, too, in shawls and long skirts and dangling necklaces. She’d left her hair wild and stopped wearing makeup. Of course, I had not understood or even particularly noticed these changes at the time. My mother was my mother. But no doubt Caro had. And my father. Though, from all that I know of his nature and his feelings for my mother, I think he may have been proud to see how good she looked in these liberating styles and how well she fit in with the theatre people. When he spoke about this time later on, he said that he had always approved of the arts. I can imagine now how embarrassed my mother would have been, cringing and laughing to cover up her cringing, if he’d made this declaration in front of her theatre friends.

Well, then came a development that could have been foreseen and probably was, but not by my father. I don’t know if it happened to any of the other volunteers. I do know, though I don’t remember it, that my father wept and for a whole day followed my mother around the house, not letting her out of his sight and refusing to believe her. And, instead of telling him anything to make him feel better, she told him something that made him feel worse.

She told him that the baby was Neal’s.

Was she sure?

Absolutely. She had been keeping track.

What happened then?

My father gave up weeping. He had to get back to work. My mother packed up our things and took us to live with Neal in the trailer he had found, out in the country. She said afterward that she had wept, too. But she said also that she had felt alive. Maybe for the first time in her life, truly alive. She felt as if she had been given a chance; she had started her life all over again. She’d walked out on her silver and her china and her decorating scheme and her flower garden and even on the books in her bookcase. She would live now, not read. She’d left her clothes hanging in the closet and her high-heeled shoes in their shoe trees. Her diamond ring and her wedding ring on the dresser. Her silk nightdresses in their drawer. She meant to go around naked at least some of the time in the country, as long as the weather stayed warm.

همدردی، استیو رولاند/برگردان به فارسی :گیل آوایی

2011-11-07T20:44:00.001+01:00

این هم برگردان فارسی آواز همدردی با صدای استیو رولاند

همدردی

وقتی که امشب به رختخواب می روی

و وقتی درِ اتاق ات را می بندی و قفل می کنی

فقط فکر کن به آنانی که در سرما و تاریکی شب اند

زیرا دوست داشتن به اندازه ای نیست که نگاهی به دور و برمان کنیم

نه، دوست داشتن به اندازه کافی نیست که به دور و برمان نگاه کنیم

و همدردی چیزیست که به آن نیاز داریم دوستان من

و همدردی چیزیست که ما نیاز داریم

و همدردی چیزیست که به آن نیاز داریم دوستان من

زیرا دوست داشتن به اندازه ای نیست که نگاهی به دور و برمان کنیم

نه دوست داشتن به اندازه کافی نیست که به دور و برمان نگاه کنیم

اکنون نیمی از دنیا از نیمی دیگر متنفرند

و نیمی از جهان همه ی غذاها را دارند

و نیم دیگر جهان بروی زمین افتاده اند و در سکوت می میرند

زیرا دوست داشتن به اندازه ای نیست که نگاهی به دور و برمان کنیم

نه دوست داشتن به اندازه کافی نیست که به دور و برمان نگاه کنیم

و همدردی چیزیست که به آن نیاز داریم دوستان من

و همدردی چیزیست که ما نیاز داریم

و همدردی چیزیست که به آن نیاز داریم دوستان من

نه، دوست داشتن به اندازه ی کافی وجود ندارد

نه دوست داشتن به اندازه کافی نیست که به دور و برمان نگاه کنیم

Sympathy

Steve Rowland & The Family Dogg

Now when you climb into your bed tonight
And when you lock and bolt the door
Just think about those out in the cold and dark
’cause there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love to go ’round

And sympathy is what we need my friends
And sympathy is what we need
And sympathy is what we need my friends
’cause there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love to go ’round
Now half the world hates the other half
And half the world has all the food
And half the world lies down and quietly starves
’cause there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love to go ’round

And sympathy is what we need my friends
And sympathy is what we need
And sympathy is what we need my friends
’cause there’s not enough love to go ’round
No there’s not enough love

No there’s not enough love to go ’round

نسل عشق ترانه ای از باب سینکلار/برگردان به فارسی: گیل آوایی

2011-11-07T20:41:00.001+01:00

نسل عشق

باب سینکلار

از جامائیکا تا همه ی جهان

فقط عشق است، آری عشق

کودکانمان چرا باید در خیابانها بازی کنند؟

با قلبهای شکسته و رویاهای پژمرده

عشق و آشتی برای هر کس که دیدار می کنی

نگران نباش، خیلی دلنشین است

کافیست به رنگین کمان بنگری، خواهی دید

آفتاب می درخشد تا درخشش ابدی

آنقدر عشق در دل خود دارم

هیچ کس نمی تواند آن را از هم به دَرَد، اری نمی تواند از هم جدا کند

نسل عاشق را احساس کن

آره آره اره آره

برای هیچ چیز نگران نباش

همه چیز درست می شود

برای چیزی نگران نباش

برای هیچ چیز نگران نباش

همه چیز درست می شود

برای چیزی نگران نباش

همه چیز درست می شود

از جامائیکا تا همه ی جهان

فقط عشق است، آری عشق

کودکانمان چرا باید در خیابانها بازی کنند؟

با قبهای شکسته و رویاهای پژمرده

عشق و آشتی برای هر کس که دیدار می کنی

نگران نباش، خیلی دلنشین است

کافیست به رنگین کمان بنگری، خواهی دید

آفتاب می درخشد تا درخشش ابدی

آنقدر عشق در دل خود دارم

هیچ کس نمی تواند آن را از هم به دَرَد، اری نمی تواند از هم جدا کند

Bob Sinclar: Love Generation

From Jamaica to the world
It's just love, it's just love, yeah

Why must our children play in the streets?
Broken hearts and faded dreams
Peace and love to everyone that you meet
Don't you worry, it could be so sweet

Just look to the rainbow, you will see
Sun will shine till eternity
I've got so much love in my heart
No one can tear it apart, yeah

Feel the love generation
Yeah, yeah, yeah
Feel the love generation
C'mon, c'mon, c'mon, c'mon, yeah

Feel the love generation
Yeah, yeah, yeah, yeah

Feel the love generation
Ooh, yeah, yeah

Don't worry about a thing
It's gonna be alright
Don't worry about a thing
It's gonna be alright

Don't worry about a thing
It's gonna be alright
Gonna be, gonna, gonna, gonna be alright

Why must our children play in the streets?
Broken hearts and faded dreams
Peace and love to everyone that you meet
Don't you worry, it could be so sweet

Just look to the rainbow, you will see
Sun will shine till eternity
I've got so much love in my heart
No one can tear it apart, yeah

نامه گیل آوایی

2011-11-07T15:03:00.000+01:00

6نوامبر2011

صدا بدون تصویر

می نویسم

از چه نمی دانم

از کجا بیاغازم را بگو

آنقدر گفتنی مانده که واژه ها

بازی شان گرفته تا نقش زنند

بر همین کاغذ که هنوز

اشکهای مرا می شمارند

این

چندمین کاغذست!؟ نمی دانم

خیسِ خیس

کلام بر نمی تابند کاغذهای به اشک

باید کاری کرد

اما می نویسم

باز هم در می گذرم

تو چطوری، من چطورم!

تکرار دلم را سالهاست است می چزاند

شده ام

مثل همین نارنجهای خانه ام

از آه و هوارِ من کز کرده اند کنار پنجره ای که هیچ تازگی ندارد

درختانِ همیشه

یکسان

یک قد

به یک فاصله

فصلها را

یکی یکی تا اینجای غربتِ من آمده اند

باد هم آسمان یک نواخت را تاخت می زند

با همان گامهای تنهایی من

گاهانِ هوار با دریایی که نمی دانم کدام کرانه اش

به دیار می برد مرا

بقالِ محله عربت قسمت می کند با من

به شوقی که یک کلمه فارسی آموخته است

هنوز از پی اینهمه سال عراق را ایران و ایران را عراق اشتباه می کند

وازدگی ی من که مسئله ی او نیست، وا می روم هر بار به هر سوالش

که چون گپی زده باشد با من، می پرسد هر بار

دیوانگیست سالهای رفته برتو

که همیشه ی روزگار هم

کابوسی را انگار گرفتار آمده ای

یادها به همان تازگی می آشوباند ترا

وقتی که به نیمه ی سر به هوایت خیال پر می دهی

آینه هشدار روزگاران رفته است بی تعارف!

چشمها باور نمی کنند

دو گانگی بودنت در یک روند جاری ی تا ریقِ رحمت، فاصله نیست!

و تازگی ی همه آنچه در کوله با خود کشانده ای

تا همان نگاه در آینه

و ناباوری ی کوهواری که بر سر تو خراب می شود

چه می توان کرد

حالا که ویرم گرفته

می خواهم بنویسم

تا کجایش تاب بیاورم

پیاله می داند و زخمه هایی که تنهایی مرا هوار می کنند

اینجا

خبرها را تشنه تر از تو می جویم

آنجا چه می گذرد

می دانی

روز و شب ندارد

زیر پل حافط

شبِ زمستانی خوابم می برد

بی پناهی ی همه ی تاریخ را می گریم

هراسِ یک دنیا در من فریاد می شود

وقتی رفتگر شهر کودک مرا در کارتن پوزخند می زند

هر بامداد کوچه های شهر می گردم

میان زباله از پی لقمه ای

و شلاق می خورم

هر روز

هر شب

زندانها را از تو بیشتر بیاد دارم

تازه تو از زندانهای آشکار ممکن است شاید خبری بشنوی

زندانهای پنهان را بارها گشته ام

گزمه های هار را هر لحظه باز می نگرم

لبخندهای من هنوز طناب دار به هیچ می انگارد

هر روز هر لحظه به هزار خشم می سوزم

زنم در کدام خیابان

خواهرم در کدام ویرانه

دخترم در کدام بیغوله

مادرم در کدام بند

پدرم در کدام گور

حراج می شوند

آه

وطنم تاوان کدام بی پناهی می دهد

ما که همه ی تاریخیم

کجای تاریخ از تباهی گذشت

کاین فاجعه سر پایانش نیست گویی

ما به سرِ فاجعه رسیده ایم باز! از همانجاییکه آخرش می پنداشتیم!

تو می خوانی وُ من

ویرِ نوشتنم گرفته است برایت بنویسم باز

هیچ جای این گذار بی خون نمی گذرد!

خاک سیرایی اش نیست انگار!

کشته پشته فریاد است

خنده های زورکی ات را باور نمی کنم

وقتی به بی چرایی محض

گریز می زنی به "من چه ولش کن"!

چه غربت وارونه ایست وطن

زنجیرها

آوازهای رهایی را بهتر می شناسند

سلولها پُرند از نفسهای تازه

شهر مرده می شمارد

خانه ها، خلوت باخته اند

همه در عریانی محض پنهان می شوند

دوگانگی درد آوریست

روزمرگی ی این روزگارسرکردن

می بینی!؟

نوشتنِ من هم تاختِ بی کله ایست با تو فریاد شمردن

چه می توان کرد!؟

کوله ی من اشکهای همه تاریخ با خود می برد

بگو

تا یک دریا رو کنم!

آواز هلندی: بدرودی در کار نیست - برگردان فارسی>گیل آوایی

2011-10-26T12:03:00.002+02:00

مارکو بورستاتو: بدرودی در کار نیست

بدرودی در کار نیست

من می روم اما ترا ترک نمی کنم

باید باورم کنی عشق من، اگر چه دردناک است

می خواهم که ترکم کنی

و به زندگی ات فردا ادامه دهی

اما اگر تنهایی و می هراسی

برای تو هستم. همچون باد

که حس می کنی و می باری

بیا

کاری که می کنی دنبال کن چونان نور و ماه

مرا در هر چیزی بجز آنچه که به تو خوش نیاید، جستجو کن

نام را زمزمه کن و من بسویت می آیم

بنگر چیزی که نادیدنیست

چیزی که باور داری، حقیقت است

چشمانت را باز کن

می بینی که با توهستم

همه ی کاری که باید بکنی

باورداشتن به من و حرف من است

بدرودی در کار نیست

همچون بادی می آیم که می بارد و تو آمدنم را حس می کنی همانطور که باد و باران را

کاری که می کنی دنبال کن چونان نور و ماه

مرا در هر چیزی بجز آنچه که به تو خوش نیاید، جستجو کن

نام را زمزمه کن و من بسویت می آیم

به آسمان نگاه کن به دریا بنگر

جاییکه قدم می زنی ، آری من نیز باتو گام برمی دارم

هر گام و هر لحظه

هرجا که باشی

هر کاری که بکنی هرجا که بروی

هرگاه که نیازم داشته باشی

کافیست اسمم را زمزمه کنی

و من بیایم

بدرودی در کار نیست

Marco Borsato: Afscheid Nemen Bestaat Niet

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet!
M'n lief je moet me geloven, al doet het pijn.

Ik wil dat je me los laat...
en dat je morgen weer verder gaat!
Maar als je eenzaam of bang bent...
zal ik er zijn! Kom als de wind

die je voelt en de regen!
Volg wat je doet als het licht van de maan!
zoek me in alles dan kom je me tegen!
Fluister mijn naam...en ik kom eraan!

Zie...wat onzichtbaar is!
Wat je gelooft is waar!
Open je ogen maar en...
dan zal ik bij je zijn!
Alles wat jij moet doen...
is mij op mijn woord geloven!

Afscheid nemen bestaat niet...

'k kom als de wind die je voelt en de regen!
Volg wat je doet als het licht van de maan!
zoek me in alles dan kom je me tegen!
Fluister mijn naam...en ik kom eraan!

Kijk in de lucht, kijk naar de zee!
Waar je ook zult lopen, ja ik loop met je mee!
Iedere stap en ieder moment...
waar je dan ook bent!

Wat je ook doet, waar je ook gaat...
wanneer je me nodig hebt...
fluister gewoon mijn naam...
en ik kom eraan!!!

Afscheid nemen bestaat niet...!

سه شعر از توماس ترانسترومر با برگردان فارسی - گیل آوایی

2011-10-08T12:25:00.004+02:00

سه شعر از توماس ترانسترومر

با برگردان فارسی

گیل آوایی

هشت اکتبر2011

ماه آوریل و سکوت

بهار می آرامد متروک

برکه ی تاریک مخملین

بی بازتاب از کنار من می خزد

همه ی آنچه که می درخشند

گلهای زردند

که با سایه ی خود می کشم

چونان ویولنی در جعبه ی سیاهش

تنها چیزی که می خواهم بگویم

سوسوهای نور ِ رسیدن

مانند نقره در یک بنگاه رهنی است

April and Silence

Spring lies deserted.

The velvet-dark ditch

crawls by my side without reflections.

All that shines

are yellow flowers.

I’m carried in my shadow

like a violin in its black case.

The only thing I want to say

gleams out of reach

like the silver

in a pawnshop.

چشم انداز و خورشید

خورشید از پشت خانه بیرون می آید

میانه ی خیابان می ایستد

و در ما نفس می کشد

با باد سرخ اش

اینسبروک[1] ، باید ترا ترک کنم

اما فردا

آفتاب سوزانی خواهد بود

در جنگل نیمه مرده

جاییکه ما باید کار و زندگی کنیم

Landscape with Suns

The sun emerges from behind the house

stands in the middle of the street

and breathes on us

with its red wind.

Innsbruck I must leave you.

But tomorrow

there will be a glowing sun

in the gray, half-dead forest

where we must work and live.

میانه ی زمستان

نور آبی

از لباس من می تابد

میانه ی زمستان

دایره زنگی ِ یخ را به صدا در می آورد

چشمانم را می بندم

دنیای ساکتی است

یک شکاف است

جاییکه مرده ها

از مرزها عبور دادند

Midwinter

A blue light

radiates from my clothing.

Midwinter.

Clattering tambourines of ice.

I close my eyes.

There is a silent world

there is a crack

where the dead

are smuggled across the border.

[1] اسم یک شهر است

ما حُرمتِ این خاکیم - گیل آوایی

2011-10-07T23:12:00.000+02:00

تصویر بدون صدا

ماحرمت این خاکیم

گیل آوایی

اکتبر2011

این دشت

کوله ی کدام میراث بر دوش می کشد

که طوفان هزار فاجعه می رماند هنوز

آوازهای غم انگیزیست

خیل سواران در کوچ

کرانه به تاراج

تاخت زدن

باتو از کدام داغ بگویم

دردهای غریبی است

غریبانه نگاه مات

باران هزار آرزو می گیراند

آه

که این خاک را

ما به شهادت نشسته ایم

گلگونه های سیاووشان خاوران

ما

باری

حرمت این خاکیم رهگذر

شاید راهی زودگذر

یاد نماند ترا

شاید آوایی گم

چونان نای گم پرنده ای

در برگریزان این دیار

بازبگوید هوارِ ما

که ما

داغ هزار فاجعه ی خاک بردوش کشیده ایم

دلم بیتاب سربداریست

شعله کشان ِجنگل ِ مشتهای به خشم

دردی هنوز

سوگواره های دشت می سراید

وای اگر حرمت خویش ببازد خاک

وای اگر رهگذری دست بر نیارد

هوی اینهمه فریاد

کوله ی هماره دشت است انتظار

هر روز مرگ

هر روز زندگی

پاندول واره ی بیتاب

طوفانی دیگر

یا انتحاری

به میراث خاک

مشتی اگر بیافشانی

تنها دستهای به یاری هم

خرمن آوازهای شاد

رنگین کمان بودنمان حک می کند

بر آسمان بی آفتابِ خاک

تو

من

ماییم باز

هوار بودن این جاری

تلاطم خوابهای پریشان

از چه هیمه ی دعوایی

که نه از ماست

نه با ماست

برماست

برما

ضجه های نهفته ی بیغوله ها

شهر می آشوباند هنوز

دارها به زبان دیگری می گویند

چارپایه جنبان گزمه خو

کابوس می هراسد

زین دارهای به لبخند
شاهدانند سرکشان سربدار

جنگل بیتابانه می سراید هنوز

از چه سر در گریبان بی مشت

آی

حرمت این خاکیم

رهواره های هماره ی بودن

تاریخ از گرده ی ما گذشته است

سر در خاک

سر به دار

سرو سرو سبز

سبزانه سرودن ِاین آواز

باز

وقت است وقت

بخوانیم

زندگی

برگردان یک آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی : هنوز آنجاست

2011-10-06T00:28:00.006+02:00

هنوز آنجاست

مارکو بورستاتو

خواننده ی نامدار هلندی

برگردان آواز از هلندی به فارسی: گیل آوایی

آری هنوز همانجاست

حسی عمیق از درون من

آه چگونه پس از تو دوباره بیاغازم

هنوز همانجاست

دو روح با یک اندیشه

من همیشه در انتظار تو خواهم ماند

آری هنوز همانجاست

آه هنوز حس می کنم

دستان نرم ِ همچون ابریشمت را

همچنانکه مرا با لبخندت می توانستی به هر جایی بکشانی

آه من حس می کنم هنوز

با چشمان بسته

می دانم ترا می یابم

چهره ات را می بینم

آه آه آه

با چشمان بسته

می دانم ترا می یابم

چهره ات را می بینم

چگونه به سوی من لبخند می زنی

با چشمان بسته ام

Marco Borsato
Het is er nog

Ja het is er nog
Het gevoel heel diep van binnen.
Oh wat moet ik toch beginnen zonder jou

Ja het is er nog
Twee zielen één gedachten
Ik zal voor altijd blijven wachten op jou

Ja het is er nog
Oh ik voel het nog
Jou handen zacht als zijde
Zoals jij me kon verleiden met je lach
Oh ik voel het nog

Met m'n ogen dicht
Weet ik jou te vinden
Zie ik jou gezicht

Oehoe oehoe oehoe (3x)

Met m'n ogen dicht
Weet ik jou te vinden
Zie ik jou gezicht
Hoe je naar me lacht

Met m'n ogen dicht

Oehoe oehoe oehoe (4x)

برگردان یک آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی

2011-10-06T00:24:00.002+02:00

عشقی برای یک زندگی

مارکو بورستاتو

خواننده نام آشنای هلندی

برگردان آواز از هلندی به فارسی: گیل آوایی

تن تو از پنجره، سایه روشن بامداد را چو آینه می تاباند

عشق برای یک زن چه می تواند بکند

و من می گریم در حالیکه تو می خندی اگر نرمی ترا به نوازش می گیرم

آنجا که آینده ما به آرامی پیش می رود( رشد می کند)

نه نه هرگز ندانسته ام که زندگی تازه

به زن و مردی داده باشم

آنهمه قدرت و آنهمه زیبایی ببار آورد

و تو می خندی وقتی می گویم تو چه زیبایی هستی

و همه زیبایی در احساس من است هر گاه ترا زیباترینها حس کرده ام

هنوز به من نزدیکتر می شود

زندگی تازه خود را به رهایی می کشاند

که از آن تو و من است

و آن همه ی چیزیست از توان ِ من و تو که از آن اوست

آه آه

همه ی آنچه که همیشه خواسته ام به تو بگویم

نیازی به توضیح بیشتر نیست

گذشته ی ما آینده ی دیگری ندارد

و من می گریم در حالیکه تو می گویی چیزی را که من فراموش کردم

عشق تو برای مردی در من هرگز حسی نیانگیخت

هنوز نزدیکتر می شود

زندگی تازه خود را رها می کند

و از آن تو و من است

و عشق برای زندگی

و همه ی چیزی که می گوییم هستیم

آنقدر کوچک و ناچیز است

و عشق به زندگی

از نیروی تو و من است

هنوز نزدیکتر می شود

زندگی تازه خود را رها می کند

و از آن تو و من است

و عشق برای زندگی

و همه ی چیزی که می گوییم هستیم

آنقدر کوچک و ناچیز است

و عشق به زندگی

از نیروی تو و من است

وتن تو به یک زبان سخن می گوید

زبانیکه من از هیچکس نشنیده ام

اما من همه ی آن را می فهمم

کلمه به کلمه اش می فهمم

و ما می خندیم و می گرییم

به همه ی زندگی که در بطن توست

نیرویی که به ما می دهد

ما را بیشتر به هم نزدیک می کند

هنوز نزدیکتر می شود

زندگی تازه خود را رها می کند

و از آن تو و من است

و عشق برای زندگی

و همه ی چیزی که می گوییم هستیم

آنقدر کوچک و ناچیز است

و عشق به زندگی

از نیروی تو و من است

هنوز نزدیکتر می شود

زندگی تازه خود را رها می کند

و از آن تو و من است

و عشق برای زندگی

و همه ی چیزی که می گوییم هستیم

آنقدر کوچک و ناچیز است

و عشق به زندگی

از نیروی تو و من است

Marco Borsato
Een Liefde Voor Het Leven

Ochtendschemer danst over je lichaamEn spiegelt in het raam
Wat de liefde voor een vrouw kan doen
En ik huil terwijl je lacht als ik je zachtjes streel
Op de plek waar onze toekomst langzaam groeit

Nee nee, nooit heb ik geweten dat nieuw leven
Aan een man en vrouw gegeven
Zoveel kracht en zoveel schoonheid brengt
En je lacht als ik je zeg dat jij het mooiste bent
En het allermooiste draagt wat ik ooit heb gevoeld

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven
En alles wat wij zijn is zijn
Een liefde voor het leven
Uit de kracht van jou en mij
Ohoh
Alles wat ik jou ooit wilde zeggen
Hoef ik niet meer uit te leggen
't Verleden heeft geen toekomst meer
En ik huil terwijl je zegt wat ik je ooit misdeed
Jouw liefde voor de man in mij nooit heeft aangetast

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven
En alles wat wij zijn, zo ongeremd en klein
Een liefde voor het leven
Uit de kracht van jou en mij

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven
En alles wat wij zijn is zijn
Een liefde voor het leven
Uit de kracht van jou en mij
En je lichaam spreekt een taal
Die ik nimmer heb gehoord
Maar ik versta het allemaal
Ik versta het woord voor woord
En we lachen en we huilen
Om al dat leven diep in jou
De kracht die het ons geeft
Brengt ons meer dan ooit dichter bij elkaar

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven
En alles wat wij zijn, zo ongeremd en klein
Een liefde voor het leven
Uit de kracht van jou en mij

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven
En alles wat wij zijn is zijn
Een liefde voor het leven
Uit de kracht van jou en mij

't Komt steeds dichterbij
Nieuw leven maakt zich vrij
En het is van jou en mij
Een liefde voor het leven

شعری از جیمز بلانت - برگردان: گیل آوایی

2011-09-11T21:42:00.001+02:00

11 سپتامبر2011

بدرود معشوق من

آیا مایوس ات کردم یا تنهایت گذاشتم؟

آیا باید خود را گناهکار بدانم یا به روی در هم کشیدن ِقضات وا گذارم؟

زیرا من پایانمان را وقتی آغازیده بود دیدم

آری کورکورانه بودنت را دیدم و می دانستم که برده ام

از این رو من آنچه که سهمم بود با حق جاودانگی برگرفتم

روح ات را از دل شب بیرون کشیدم

ممکن است که به پایان رسیده باشد اما همچنان نمی ماند

من اینجایم برای تو اگر لختی بیاندیشی

از تو بود که دلم هیچ را ندید

زندگی ام را دگرگون کردی و همه ی آماج مرا هم

و عشق کور است و آن را میدانستم وقتی

قلب من بدست تو کور شد

لبانت را بوسیده ام و دستانت را در دستانم گرفتم

رویاهایت را با تو قسمت کردم و بستر ترا هم

خوب می شناسمت، عطر تن ات را می شناسم

به تو عادت کرده ام

بدرود معشوق من

بدرود دوست من

تو یگانه ی من بوده ای

تو فقط برای من بوده ای

من رویا پرورم و وقتی از رویای خویش بیرون می آیم

روح مرا نمی توانی بشکنی.. آنها رویاهای من اند، مرا بیاد آر

بیادمان آر و همه آنچه که می خواستیم باشیم

گریه ات را دیده ام، لبخندت را دیده ام

خوابیدنت را لختی نگریسته ام

پدر فرزند تو می شدم

عمری با تو سر می کردم

نگرانی هایت را می دانم و تو نگرانی ها ی مرا

ما تردیدهای خودمان را داشته ایم اما اکنون از آن به در آمده ایم

و من دوستت دارم، سوگند می خورم که حقیقت است

بی تو نمی توانم زندگی کنم

بدرود معشوق من

بدرود دوست من

تو یگانه ی من بوده ای

تو تنها کسی بوده ای که برای من بودی

و من هنوز دستانت را در دستان خود دارم

در دستان خود وقتی که در خوابم

و روزی روحم را عریان می کنم

وقتی که در پیش پای تو زانو می زنم

بدرود معشوق من

بدرود دوست من

تو یگانه ی من بوده ای

تو تنها کسی بوده ای که برای من بودی

من چنان تهی شده ام عزیز من، تهی شده ام

من چنان چنان چنان تهی شده ام

JAMES BLUNT LYRICS
"Goodbye My Lover"

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

[x2]
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer and when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

[x2]
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bare my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.

متن انگلیسی این آواز از پیوند زیر برگرفته شده است

http://www.azlyrics.com/lyrics/jamesblunt/goodbyemylover.html

It is a sad world amigo- GilAvaei

2011-09-09T13:10:00.001+02:00

It is a sad world amigo

GilAvaei

27 July 2011

It is a sad world amigo

When rifle instead of bread

And bomb instead of book

When bloody diamond on the neck of Queen Victoria waving

London applause

Antwerp heat up market

A' dam gaming dollar with NY

Shanghais reds billions

Tokyo

Delhi

Rio

Otava

are being hands under any conspiracy

Hypocrite diplomat

Endorsing hypocrisy diplomacy of the world

Blacks wholesome drink long-live Mandela to its last drop

Beyond One century of apartheid

Business is as usual in Soweto

Ah what else to expect

Allah (God)

Invasion runs

Hand to hand the hypocrites, populists

The feast of folks who are for plundering

Kabul

Peshawar

Mogadishu

Khartoum

Famine and war

Suicide killing

This is the storm harvesting of those planted wind

The world of hypocrisy

Pretend guarding human dignity

Human rights

روزگار غم انگیزیست همراه

گیل آوایی

بیست و هفت جولای 2011

روزگار غم انگیزیست همراه

وقتی بجای نان، تفنگ

بجای کتاب

بمب!

وقتی الماس ِخون به گردن ویکتوریا تاب می خورد

لندن هورا می کشد

آنتورپ بازار گرمی

آمستردام نرد دلار می بازد نیویورک را

شانگهای میلیارد میلیارد سرخ می کند

توکیو

دهلی

ریو

اوتاوا

دستها ی کاسه زیر نیم کاسه می شوند

هیپوکریت دیلمات

دیپلماسی ریاکارانه

به دمکراسی ِ جهان آب می دهد

یک قرن آپارتاید

زنده باد ماندلا سر می کشد لا جرعه!

سیاه هنوز در به همان پاشنه می چرخاند سو وِتو

آه

دیگر چه انتظار

الله

تاخت می زند

ریاکار

یکه تازی

مشتهای گرده به تاراج

کابل

پیشاور

مگادیشو

خارطوم

وای

قحطی وُ جنگ

کشتن به انتحار

این است طوفان درو کردن

آنان که باد می کارند

جهان ریاکار

به ریاکاری

کرامت انسان می پاید

حقوق انسانی

برگردان دو آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی

2011-09-08T13:49:00.005+02:00

8سپتامبر2011

3 ی.اس

3JSدر زبان هلندی j" ی" تلفظ می شود

بگذار برقصد

چیزی نگو

یک لحظه هیچ نگو

مگر که بخواهی اعتراف کنی

برایش بی معنا هستم.هیچم

نگاهش کن

پاها و موهای بلندش

چگونه می شود که باز بگویی چه احساس می کنی

منظورت چیست

آیا میتوانم گفت و من خوبم؟

عرق می کند، همه ی مستان خمار با او سر می کشند

پیاله به پیاله، دُور به دُور

وقتی می رقصد بی مانند است

به زندگی ریتمی دوباره می دهد

صدای دست زدنهایش به شرایطی که هست دارد

هر بار دوباره

زیرا یک هلندی بوده است

او می تواند دنیا را به رقص کشاند

بگذار برقصند

فاصله ها در خود برای خود بر می دارم(فاصله ها را در سر پر می کنم)

سپس با امیدهای بی حرف سر می کنم

و بسوی دیگری برای تو گام بر می دارم

آی دیگرگونه زن

حالا اطمینانهای من کجایند

جوان جوانها و مرد پیر که دست در دست

درک مرا تنظیم می کنند

آنها پاهایم را در دُورهای رقص می جنبانند

در دایره و در دُور

او بی مانند است زیرا می رقصد

و به زندگی موزونی ای دوباره می بخشد

دست به هم می زند، او فضای تازه ای می دهد به جشن

دوباره و دوباره

زیرا از پیش یک هلندی است

او می تواند همه ی دنیا را به رقص بکشاند

بگذار برقصد

3js:Laat ze dansen

Zeg maar niks, heel even niks
Of wil je een bekentenis
Ik ben niet van betekenis voor haar
Kijk maar eens daar
Die benen en dat lange haar
Hoe moet je dan nog zeggen wat je voetl
Wat je bedoelt
Kan ik dat en ben ik cool?
Ze zweeft , alle kroegen gaat ze rond
(in het rond)en in het rond
Zij is zo bijzonder want ze danst
en geeft het ritme van het leven weer
Klapt in haar handen, zij bepaalt de sfeer
Telkens weer
Want al is zij een Nederlandse
Ze kan de wereld laten dansen

Laat ze dansen

Ik vul de kloven in m'n hoofd
Dan sta ik op met stille hoop
en loop naar de overkant voor jou
Zeldzame vrouw
Waar is m'n vertrouwen nou
De jonge jongen en de ouwe man
die hand in hand
regeren over m'n verstand
Ze zwaaien m'n benen in het rond
(in het rond) en in het rond
Zij is zo bijzonder want ze danst
en geeft het ritme van het leven weer
Klapt in haar handen, zij bepaalt de sfeer
Telkens weer
Want al is zij een Nederlandse
Ze kan de wereld laten dansen

Laat ze dansen

تو هرگز تنها نمی جنگی

می دانی عزیزم

ما گاهی یک کم سیاه می بینیم( ما گاهی مایوسانه می نگریم)

گاه مانند دنیایی که پیش می گیری

سرد و عامیانه

و تو مقاومت می کنی

زیرا زمین ترا پیش می برد

اما خود خورشید را برای بهتر شدن نهان می کند

تو هرگز تنها نمی جنگی

زیرا تو قرنها زمان در اختیار داری

تصوری از سوی تو ، او و تو، می دانید که برایتان همواره خواهم بود

اگر به من قول دهی که همچنان باورم خواهی داشت

که آدمی هر چه کند نتیجه اش را می گیرد

در بزرگترین نگرانی ات، امید نهفته است

که هر کس عاشق است زنده می ماند

سکوت و دوست داشتن

نگرانی چون او صرفن نمی خواهد

جایی برو که باد بالهای ترا می یابد، اندوه ترا می برد

و تو می پرسی پس چه کسی به زمین می رسد

به خورشید نگاه کن، به ریشه، آنها به نظر می رسند

تو هرگز تنها نبودی

زیرا زمان در اختیاری داری، قرنها زمان

تجسمی از سوی تو

و می دانی من برای تو همیشه هستم( برای یاری تو هر وقت که نیازت باشد؛ همیشه هستم)

اگر به من قول دهی، که به من همچنان باور خواهی داشت

که آدمی چیزی به دست می آورد که می دهد( هر کس هرچه بکارد همان درو می کند)

در بزرگترین نگرانی ات، امید نهفته است

که هر کس عاشق است زنده می ماند

که هرکس عاشق است زنده می ماند

3js: Je vecht nooit alleen

Weet je schat,
we zien het soms een beetje zwart
Soms lijkt de wereld om je heen,
koud en gemeen
En je strijdt,
omdat de aarde lijdt
Maar zelfs als de zon voorgoed verdween.
Je vecht nooit alleen

Want je hebt de tijd de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet daar zal ik altijd zijn
Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

Stil maar lief,
je piekert want het wil maar niet
Ga waar de wind je vleugels vindt, ontstijgt je verdriet
En je vraagt wie dan de aarde draagt
Kijk naar de zon, de bron, ze scheen
Je was nooit alleen

Want je hebt de tijd, de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet daar zal ik altijd zijn
Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft
Dat wie lief heeft overleeft

........

گروه سه جی اس3js:

دولِس خوانند و کواکمن و دِ ویت گیتاریست می باشند.

سه جی اس یک گروه موسیقی از شهر فولندام هلند است که کوتاه شده ای از یان دولِس، یاپ کواکمن و یاپ دِ ویت می باشد. این گروه در تمام کشور هلند شناخته شده است و پس از موفقیت با آلبوم مردمان آب در سال 2007 بوسیله دوستانشان یان اسمیت و نیک و سیمون، در سال 2011 بصورت گروه سه نفره در مسابقه مقدماتی جشنواره آواز یورو ویژن، با آواز تو هرگز تنها نمی جنگی، شرکت کردند.

گیل آوایی: کلیه اطلاعات از متن آواز تا آگاهی های مربوط به گروه سه جی اس از سایتهای هلندی اینترنت برگرفته شده است.

چه بیتابم دور ِ دور - گیل آوایی

2011-09-05T00:34:00.001+02:00

4سپتامبر2011

http://www.youtube.com/watch?v=uTnd_ErY4oY

طراوت همه ی دشت

در تبسم نگاه تو

وقتی نسیم ِ دلبری ات

می گذرد از هزار پیچ و تاب دلتنگی های من

شب را باد می دهم

پیاله هنوز سر سازگاری اش است

همه چیز از سایه روشن خیال تو می گذرد

خواب خرامان رویاهای سبز توست

تو نیستی وُ هستی به هزار کرشمه

که دل می گیرد

گاهان خواستن ِعطش وار ِ من

در سترون حسرتانه ی یک دنیا تاسیانگی

دوری ِغم انگیزیست غم انگیز

وای اگر یاد تو نبود

زبان کدام همزبانی می توانست بگیراند

گُر گرفتن ِ جان ِ بلب رسیده ام

می دانی

فریاد بغض می کند در گلوی من

دلگیرانه تاب می دهم یاد ترا

ستاره ای که از تو گفته بودمش

پشت ابر سیاهی نشست و رفت

هنوز دل به سکوت و انتظار داده ام

بیایی در سوسو زدنهای تیره شبی مست

که یاد تو بیداد می کند

دلم چقدر بی تابانه سینه می درد

تنهایی

اگر می شد

به هوای دیگری کوچ می کرد

آه نفس می کشیدم یک دم

هوار یک جنگل با من است

سکوت

سر گریزش نیست

از سر همه آوازهایی که در من جوانه می زنند

مشت می گیرانم خموشی اینهمه نگاه مات

در گستره ی موج بی قرار

توفانی در راه است گویی

من که هنوز بر نکشیدم پرده از خیال

طرح هزار وسوسه می برد مرا

اگر دست بگشایی گشاده دست بی دریغ

دل به دلم نیست

یاد و نگاه تو

چه غوغاییست این پا آن پا کردن

که دلبری ات تاب می برد

من بیتاب را

که به نگاه تو هنوز

راز می گشایم مشت

همه چیز از سایه روشن خیال تو ساز می شود

شب و سکوت و خیال

به نگاه تو پیوند داده ام

دوری

به قطره های اشک

چه بیتابم دور ِ دور

حصیر شوران - گیل آوایی

2011-08-27T11:59:00.004+02:00

حصیر شوران

گیل آوایی

نیمه شب 26 آگوست 2011

نیمه شبی بی خواب و هزارخیال بود که شب یکی از سیاهترین چادرهایش را بر سر شهر گسترده بود. نه از ماه نشانی بود نه از ستاره یا سوسویی که بشود از دل تاریکی راه به جایی برد.

باران، بی امان چنان باریدنش گرفته بود که آدمی وا می ماند از اینهمه دست و دلبازی در این گوشه از جهان وقتی گوشه ی دیگر قطره ای از آن را زمین له له می زند و هر چرنده و پرنده ای حسرتانه چشم بر آسمان بی ابر دارند.

پنجره ی گشاد و تا یک آغوش دلبخواه، نگاه مرا تا عمق شب تاریک می رماند، دامنه ی خسیسانه ی فلزی آن، داشت سنفونی باران را موزون و دلنواز هوار می کرد.

دل به قطره قطره باران داده بودم که از شیشه پنجره از بالا تا پایین می سُرید و به هیبت ماری دراز وُ خزنده بر شیشه پنجره نقش گرفته بودند و نور ِ مونیتور لاپ تاپ هم مانند نور افکنی در آن تاریکی نور افشانی می کرد، سوسویی به قطره های باران می داد و خیال ویرش گرفته بود دوباره پرواز کند چونان که گویی در بلندای رودخانه ای از دیار در آن سالهای دور خوابیده ام و خواب می بینم نوجوانی ام را که در تابستان بی درس و مدرسه، همراه مادر چندتایی حصیر تا شده بر سر، پا به پای مادر که چندتایی حصیر همراه با یک تشت لباسهای خواهر و برادر و پدر، بر سر خود داشت، به سوی حصیرشوران، که بخشی از رودخانه ی دراز شهرمان بود، می رفتم تا مادر بشورد، من نیز مانند یالانچی پهلوان، ادای پهلوان ِ خانه که براستی هم زیباترین خصلتهای پهلوانی را داشت، در آورم.

پابرهنه بودم من و مادر هم. زمینِ نرم و همیشه علفزار ِ دیار، سختی پای برهنه را می گرفت و هر از گاهی نرمای آن آزردگی پا از پیاده رفتن ِراه دراز را می زدود و کف پایم را نوازش می داد.

چونان غولی قامت فراز و صورتی زمخت و سیاهی ِمو باخته، که رشته های سفیدش خبر از رفتن نیم قرن را گوشزد می کرد، ایستاده بودم و به تماشای کودکی ِخود، لذت شوقی وصف ناشدنی را می چشیدم.

مادر سخت به شستن لباسها مشغول بود و من نیز در لابلای نگاههای هشدارگونه اش، بازیگوشی می کردم. گاه پرنده ای را می پراندم و گاه گوساله ی جست و خیزکنان را می هراساندم با تکه چوبی که از آب برگرفته بودم.

لباس شسته را از مادر می گرفتم و روی علفها می گستراندم تا خشک شود. گاه دلخوشانه به داخل رودخانه چنان می رفتم که رکابی و شلوارک ِتنبان مانند من که دستدوز ِ مادر بود، زیر آب می رفت و سر و گردنم بیرون آب تماشایی می شد وقتی که آب به دهانم نزدیک می شد.

در فاصله ی بازیگوشی ِ بی اندازه و نگرانی های مادر که نگاهش یک لحظه از من بر گرفته نمی شد، لباسها شسته شدند و حصیرها هم. زمان حمام کردن من رسیده بود با صابون زیتون رودبار که مادر همیشه در لباس شستن و جان شوران( حمام کردن) از آن استفاده می کرد. صابونهایی که دوست مادر با خود می آورد گاهانی که از رودبار به دیدن مادر می آمد.

خود را می نگرم. با همان هیبت غولی که کودکی اش را می نگریست. دستها از دو سو رها کرده و چشمهای حریص به حصیرشوران داده بودم که آب آن ابریشمین می رفت و هر از گاهی کولی( بچه ماهی) جستی می زد و خبر از درون آب می داد که هستند.

خود را می نگریستم دستی در دستان مادر به بخشی از حصیر شوران برده می شدم که آب از شانه و گردن من فراتر می رفت و حتی از سر می گذشت اما مادر یادم داده بود که لی لی کنان سر را بیرون آب نگاه دارم.

آن وقت! تماشایی می شدم که پاهایم در می رفتند از لی لی کنان، و برای نرفتن ِ زیر آب دست دور کمر مادر حلقه می کردم با چشمانی هراسان از غرق شدن! و ناز مادر مرا چنان می نواخت که نسیم روزهای گرم نفسگیر، شالی ِ بجان آمده از آفتاب بی دریغ را.

مادر می شست مرا و من نیز بیتاب از آن که زود تمام شود. شکیبایی مادر وقتی بود که گریه های من امانش را می برید که زنجیروار تکرار می کرد:

- هاسا تماما به زای جان. می ناز پسر می گول پسر هاسا تماما به( همین الان تمام می شود بچه جان، ناز پسر من گل پسر من الان تمام می شود)

تمام شدن ِشستن ِ من همراه بود با فرار از چنگ مادر که گویی تیری از تفنگ در رفته باشد. و مادر با نگاه مهربان و شاد مرا می نگریست که چنان چست و چالاک از دستانش گریخته بودم.

خود را می نگریستم روی علف ها دراز کشیده و دست زیر سر، چشم به گستره ی آبی آسمان دیار داده بودم.

دشت تا چشم کار می کرد سبز بود و گوساله ی بازیگوش چند قدمی دورتر از من خیز بر می داشت و گاه "مایی" می کرد. روی علفها دراز کشیده، چشمهایم آرام آرام سنگینی می کرد. چه وقت، خوابم برده بود!؟ معلوم نبود، هنوز هم نیست! خواب دیدم کنار مغازه ای که تنها اسباب بازی فروشی محله ی ما بود، ایستاده بودم و ماشین جیپ ِ سی و پنج ریالی ِ دلخواهم را می دیدم که برای داشتن اش آرام و قرار نداشتم.

خود را می نگریستم خوابیده بر روی علفها، زیر آن اسمان ِبی ابر که مادر سرگرم جمع کردن لباسها و حصیرهای پهن شده در آفتاب داغ نیمروز بود که صدایم می کرد:

- بیشیم زای جان ( برویم بچه جان)

تماشای کودکی ام شور و حالی می داد که بیان آن شاید فقط از موسیقی بر آید نه کلام و نه زبان من که در بیخوابی نیمه شبی تاریک و بارانی در این گوشه از جهان دربدری، خیال پر داده بودم که در حصیر شوران رودخانه ی شهرمان خوابیده و خواب می بینم که کودکی ام را به تماشا نشسته ام.

باران هنوز بی امان می بارید. شب هنوز سر ِ کنار کشیدن سیاهترین چادرهایش را نداشت. دامنه ی کوتاه فلزی زیر پنجره، سنفونی باران را دل داده بود. قطره های باران هنوز چونان ماری خزنده از بالا ی شیشه به پایین می خزیدند. از رادیوی لاپ تاپ ام، گلهای 217ب اعلام شد. بنان مرا بخود می آورد:

چنان در قید مهرت پایبندم

که گویی آهوی سر در کمندم

تمام

روحانیت شیعه اگر ذره ای تقوا و شرافت انسانی دارند این لباس خون آلود را دور می ریزند - گیل آوایی

2011-07-07T20:36:00.002+02:00

براستی باید به هزار باره در گوش این حضرات فریاد کرد که ما را بخیر تو امید نیست شر مرسان!!! چگونه است که اینهمه بی عدالتی و جنایت و غارت و تجاوز و شکنجه و فقر و فحشا ء تهیدستان برای گذران زندگی را می بینید و سقوط اخلاق و استفاده ابزاری از دین و اصول و سنت تان را می بیند اما باز در همان لباس و هیبت شومتان سر راست می کنید از این دین سراپا خیانت و جهل و خرافه دم می زنید!؟ ( از این عریان تر که حتی روحانیت در هیچ دوره ای چنین آشکار جاکشی نکرده اند که در حکومت اسلامی می کنند!!! قصد اهانت نیست بلکه تاکید واقعیتی است که در جای جای حاکمیت اسلامی جریان دارد!)

چگونه است که بیش از سه دهه جنایت در این اب و خاک را با حاکمیت خونبار اسلامی تان می بینید و باز در همان عمامه و عبا و بقول خودتان لباس پیغمبرتان از دین و تقوا می گویید!؟

چشمتان را چگونه به جنایت و غارت و سیه روزی مردم می بندید و نماز اقامه می کنید و صلات همین دین جهنمی را برپا می کنید!؟

مرده شورتان ببرد با این فرهنگ گندی که به جامعه داده اید! نفرت بر شما که چنین حکومتی را به ایران تحمیل کردید! نفرین و ننگ بر شما که از دینتان چنین خون آشامی ساختید تا دار و ندار یک ملت و مملکت را بباد دهند!

چرا عمامه از سر بر نمی گیرید و وا اسلام سر نمی دهید!؟ چرا در مغاک جهل و جنایت به نواله گردن می نهید و اینهمه جنایت اسلام را بر می تابید!؟

مگر نه اینکه شماخود را پایداران این دین و سنت می دانید!؟ مگر نه اینکه بسیارانی از شما در هیبت عمامه های سیاه خود را از فرزندان پیغمبر می دانید و اسلام را محک و معیار و مفسرید!؟

چرا به خیابانها نمی ریزید و از این همه بی عدالتی و جنایت فریاد نمی کنید!؟ آیا دختر و زن و فرزندانتان از آنانی که به ناحق بر سر دار شدند و توسط همین حکومت اسلامی تجاوز و بخون کشیده شدند، عزیز ترند!؟ آیا به زنان و دخترانتان در بیوت شمایان آشکارا تجاوز جمعی می کردند! چنین گردن می نهادید که اکنون نهاده اید!؟

مگر شما از این مردم و این مملکت ارتزاق نمی کنید!؟ مگر این دین و سنت و آیین اسلامی تان را برای همین مردم نمی خواهید!؟ این چه جهنمی است که اسلام در ایران برپا کرده است!؟ ملت ایران تاوان کدام مهربانی و اعتماد به شما را می دهد!؟ ننگ از این بدتر!؟ بی عدالتی از این آشکارتر!؟ تجاوز و قتل و شکنجه و زندان از این هم عریان تر!؟

همه این سیه روزی را حکومت اسلامی بر سر مردم آوار کرده است! حکومت اسلامی ای که در راس آن یک آیت الله خون آشام نشسته و هرچه قاتل و جنایتکار و شکنجه گر و دزد را میدان داده و به جان مردم انداخته است! همه شان از قرآن و اسلام و پیغمبرتان می گویند و بر همان پایه چنین جنایتهایی را بر سر این مردم و مملکت خراب کرده اند!

چه شد آن نعره های شوم تان بر سر هر منبر و مناره و مسجد!؟ چه شد آن سینه چاک کردنهای وا اسلامای از گم شدن خلخال زنی نصارا! چه شد آن عربده های عدل علی و مساوات و برابری و بخشش اسلام تان! چه شده آن ادعاهای دهن چاک کن هزار و چهارصد ساله تان که این همه جنایت در حضور شما و با تکیه به اسلام و سنت شما در این ممکت رخ می دهد و مثل موش در سوراختان رفته اید و از همین مردم ارتزاق می کنید!؟

شرم آور نیست!؟

آیا در دین و باور و قرآن و سنت تان شرم معنا دارد!؟ غیرت معنا دارد!؟ تقوا معنا دارد!؟ رستگاری معنا دارید!؟ با این همه جنایت و غارت و فحشا و دین فروشی اسلامی در حکومت اسلامی، چه می کنید!؟ این است آن تقوا!؟ این است آن غیرت!؟ این است آن ایستادگی در مقابل ظلم و استبداد!!!؟؟؟؟

فرزندان مردم به ناحق اعدام می شوند! مشتی لُمپن الله به جان مردم افتاده اند و حکم قضایی صادر می کند و د ر هر گوشه از این سرزمین دارها و بیدادگاهها و زندانها بر پا شده! اینهمه از اسلام و حکومت اسلامی تان است!

گفتن و هر از گاهی به نعل و به میخ زدن هیچ دردی از زخمهای مردم را دوا نمی کند. حکومت اسلامی به جنایتش مشغول و سیه روزی مردم بدتر از هر روزشان است. بخودتان بیایید حداقل از نان و نمکی که از این مردم و از این مملکت می خورید و شرم نمی کنید! از آنهمه ادعاهای قسط و عدل و اسلامتان که مدعی آن بوده اید، شرم کنید!

ذره ای شهامت

ذره ای شرافت

ذره ای تقوا

ذره ای ناموس و غیرت و پایمردی در وانفسای نفسگیری که حکومت اسلامی بر سر مردم آوار کرده است!

دیر یا زود حساب این حکومت خون آشام را خواهیم رسید! اما شما با اینهمه ادعاهای دهن پرکن تقوا و رستگاری و ناموس و غیرت شرم کنید که اگر اسلام این نیست! به میدان آیید و از اسلامتان دفاع کنید! دفاع از مردم پیشکشتان!

گیل آوایی

واماندگان حقیر اسلامی، حقارتشان را با جنایت تحمیل می کنند. درحکومت اسلامی اصلاح طلبی به همان اندازه مسخره است که انتخابات!- گیل آوایی

2011-06-27T15:54:00.004+02:00

در یکی از حساسترین دوره های تاریخ معاصرمان بسر می بریم با حاکمیتی که تا مغز استخوانش ریاکار و بی وطن و آلوده ی حقیر است. رهبری حکومت اسلامی با یدک کشیدن ولایت فقیه، فقاهت خونبار اسلامی را به عریانترین شکل ممکن به همه نمایانده است و مشتی جنایتکار ابله را از قعر تعفن فرهنگ اسلامی چنان پرورانده اند که به صغیر و کبیرشان هم چنگ و دندان می کشند.

ناموس و غیرت و تقوا که نعره های بسیارانی از این ابلهان بوده است به بایستگی فرهنگ قهقرای شان رو نموده بگونه ای که جنایت و تجاوز را در بی ناموسانه ترین و بی غیرتانه ترین و بی تقواترین شکل ممکن بطور روزمره مرتکب می شوند.

ابتدایی ترین حقوق انسانی را در حاکمیت اسلامی با آن عربده های عدل و قسط و تقوا و رستگاری اسلامی، پایمال می کنند و روزی نیست که زن بی دفاع و بی پناه و بی حقوقی مورد تجاوز آشکار قرار نگیرد ودر بازجوییهای سردار لُمپنهای اسلامی حتی از شکایت نیز بازداشته می شوند، دارها در هر کوی و برزنی برپا می کنند و چنین جنایتبارانه حقارت یک دین و دینمدارانش را تحمیل می کنند. چنان بلاهت و وقاحت و ریاکاری ستوده اند که هیچ نشانی از ارزشهای یک انسان ِ با کمترین شناسه های انسانی، نیست. چه فرهنگ هولناک قهقرایی در سرزمین بلازده مان دامن زده اند! کجای تاریخ می توان سراغ گرفت که تا این حد اسلام به زشت ترین و پلیدانه ترین شیوه ی ممکن به مردمی بتازد. اگر دیروز جانیانی بیگانه با این باور واپسگرایانه و عقب مانده بر جان و مال ایرانی تاخته اند امروز از اوباشان همان جانیان که هر سلولشان از این آب و خاک نشو و نما کرده است به چنین جنایتهایی می پردازند! ایرانی تاوان کدام ساده لوحی اش را می دهد! وای که درد به استخوان آدمی می رسد وقتی که از همین قاتلان تاریخی اسطوره ساخته اند!

در چنین وانفسای نفسگیر اسلامی، جماعتی با اصرار در باور دینی و فرافکنی خودفریبانه و ریاکارانه جریان اصلاح طلبی ِ چنین حاکمیت سیاه و شوم را نمایندگی و فریاد می کنند تو گویی ریاکاری و فریب نه تنها در بطن این دین جهنمی بوده بلکه در جان و جهان ِ این جانیان نهادینه شده است

سه دهه از حکومت اسلامی می گذرد. سه دهه از فتواهای قتل و تجاوز و شکنجه و ترور و غارت و دزدی و بی وطنی می گذرد. سه دهه حکم رانی بی رقیب روحانیت شیعه با اسلام ناب محمدی اش در ایران بلا زده می گذرد و در هر روز و هر ماه و هر سال این حاکمیت خونبار، یک لحظه بی جنایت و ریاکاری نگذشته است اما باز از پی سه دهه بخاک و خون نشستن می بینیم که بسیارانی در ناروایی محض دم از اصلاح طلبی می زنند آنهم به چندین باره آزمون پس داده و آبرو باخته و در لجن متعفن همین حکومت دینی فرورتر شده و وقاحت درو کرده اند!

در سه دهه از حکومت ننگین اسلامی در سرزمین خونبارمان یک انتخابات آزاد، تاکید می کنم حتی یک انتخابات آزاد صورت نگرفته است از همان انتحار ِ آری نه ِ خمینی جنایتکار تا همین حقیر ِ ابله ِ ذلیل و علیل!

براستی دو دهه اصلاح طلبی چه گلی به سر این مردم زده است! غیر از بخون کشاندن جوانانمان که هنوز فریادهای اکبر محمدی ها در گوش همگان هوار می شود!

اصلاح طلبی در این حکومت نحس به همان اندازه مسخره می نماید که انتخابات در آن!

و این واقعیت را خود این تحفه ها هم می دانند! بیش و پیش از هر کسی، خودِ مدعیان اصلاح طلب بهتر می دانند که انتخابات در این حکومت نحس یعنی چه!؟ حکومتی که مشروعیت از الله می گیرد و بر پایه قرآن و سنت محمد حکم می راند و می کشد و می دزدد و غارت می کند و مردم را بنده و اجیر و صغیر می داند و حاکمیت و هرآنچه در این سرزمین بلازده است را غنیمت می پندارد و بر دار و ندار همین مردم تجاوز می کند! چگونه می تواند انتخابات آزاد برگزار کند و به رای مردم تسلیم شود! اگر رای و انتخاب ازاد باشد، این حکومت از اساس سرنگون است! با چنین وضعیتی چگونه دم از انتخابات آزاد می زنند!؟ آیا این همان ریاکاری وقیحانه ی ولایت وقیح نیست!؟

می گویند آزادی زندانیان سیاسی و تضمین انتخابات آزاد!

می بینید!؟

خودشان می گیرند خودشان می کشند خودشان کاندید می کنند خودشان انتخاب می کنند بعد دم از آزادی زندانیان و انتخابات آزاد می زنند!

این حقیران به شعور مردم ما توهین می کنند همانطور که وجودشان نشان حقارت و اهانت مردم است، برخوردشان نیز تحقیر آمیز و توهین به مردم است

در مقابل اینهمه غارت و نادانی و ایران بر باد دهی! نه تنها یک پاسخگویی ای نیست بلکه با همین حشرات انتخابات آزاد و آزادی زندانیان سیاسی طرح کردن! اگر این وقاحت و بلاهت نیست! پس وقاحت و بلاهت کدام است!؟

این همان تضاد و تناقض ریشه ای این حشرات با آن دین سراپا متناقض و فرهنگ قهقرایی شان است که خشت آن را هزار و چهارصد سال پیش با آن خرافه و جنایت کج گذاشته اند و تا هر تحفه ی بهم نرس این حشرات می رود کج خواهد بود! و از همین نگاه است که حاکمان اسلامی بر اساس همان ریاکاری ریشه ای اسلامی شان و بر پایه همان تناقضها و تضادها و توهمات ابلهانه ی دینی شان، وقیحانه ضد و نقیض می گویند و با بی شرمی بی بدیلشان در چشم مردم نگاه می کنند و باز همان مزخرفات هماره شان را تکرار می کنند

مگر نه این است که هرم اصلی این حکومت از الف تا یای سیاست و اقتصاد و فرهنگ و جامعه را تعیین و تعببیر و تفسیر و حکم می کنند!؟ و در کمال بی شرمی ِ برازنده شان! نه به مردم حساب پس می دهند! نه با رای مردم بر سر کارند و نه هیچ قانون و اصل و اساسی از جامعه ی انسانی را پایبندند! با چنین ساختار و بافت قهقرایی و خونبار، انتخابات آزاد یعنی چه!؟ چه کشکی!؟ چه پشمی!؟

ریاکاری از این عریان تر!؟

در چنین ساختاری، اصلاح طلبی یعنی چه!؟

اینان که در دریای خون شریفترین فرزندان این آب و خاک غوطه ورند، چگونه می توانند اصلاح شوند و بر قربانیان شان حکم برانند!؟

با آنچه که بر ایران و ایرانی گذشته است، چگونه می توان با این جانیان به اصلاحات و انتخابات آزاد دست یافت!؟ این جانیان خود را به حماقت زده اند، پنداشته اند می توانند مردم را تحمیق کنند!

با اینهمه خونهایی که به ناحق ریخته اند و هر جنایتی که حتی در تصور یک انسان شرافتمند نمی گنجد، بر سر مردم ما آورده اند! به هزار باره فریاد می کنیم:

پدر کشتی و تخم کین کاشتی

پدر کشته را کی بود آشتی

پاسخ همه این ریاکاری ها و وقاحت های اسلامی را جوانان دلیرمان می دهند.

گیل آوایی

6 تیرماه 1390

در زندانهای اسلامی بیداد می کنند، ما چه می کنیم!؟ - گیل آوایی

2011-06-26T10:08:00.000+02:00

قداره بندان الله در حکومت اسلامی ایران با بربریت ِ هماره شان به جان ایرانی ِ بجان آمده افتاده اند و روزی نیست که جنایت نیافرینند اما ایرانی ِ درون و برون مرز چه می کند!؟

در بیدادگاههای اسلامی، زندانی ِ بی دفاع قد علم می کند و به حکومت خونبار اسلامی اعتراض می کند و از جان عزیز می گذرد اما در بیرون همین بیدادگاهها، دریغ از یک اعتراض بایسته و کاری!؟

چرا در مقابل سازمان ملل نیوریوک، ژنو، پارلمان اروپا بروکسل، مزدورخانه های حکومت اسلامی در کشورهای بویژه اروپایی اعتراض پیگیر و کارساز نمی شود!؟

چه شد آن جلوداریهای بسیارانی که همپای اعتراضات داخلی در تظاهرات جای جای کشورهای اروپایی سینه سپر کرده بودند و امروز دریغ از یک فریادشان!؟

هاله سحابی چنان ناجوانمردانه به خون کشیده می شود! هدا صابر از جان عزیز می گذرد و به قتل می رسد! تجاوزها بطور روزمره جریان دارد و زن و بچه ی ایرانی از تجاوز و شکنجه مشتی لمپن ِ اسلامی در امان نیستند! براستی ظلم و تجاوز و بی حقوقی تا کجا باید باشد که یک پارچه به میدان بیاییم!؟

جوانان ایرانی چه می کنند!؟

دانشجویان را چه شده است!؟

چرا اعتراضات هر روزه برپا نمی کنیم!؟

چرا به روزمرگی ِ این حکومت تن داده ایم!؟

شرف انسانی مان چه شده است که اینگونه هر از راه رسیده ی بی همه چیز، به دار و ندار ما می تازد!؟

چرا به زاری های سنتی اسلامی چشم دوخته ایم زمانی که روحانیت ِ پر مدعا اخته شده اند!؟ چرا بر این واقعیت خونبار چشم می پوشیم که اینهمه جنایت از همین اسلام و روحانیت و توهمات خرافه آمیز است!؟

احزاب و سازمانهای سیاسی و چهره های به هزار باره بجان آمده چرا در بی عملی انتظار می کشند!؟ روزگاری سیاه تر از این هست!؟ انسان ستیزی خوبنارتر از این هست!؟

چرا اعتصاب عمومی فراخوانده نمی شود!؟

آنان در داخل زندان در میان آنهمه سگهای هار اسلامی از جان گذشته اند با اعتصاب غذا به همه ی جانیان حکومت اسلامی اعتراض کرده اند، ما بیرون زندان چه می کنیم!؟

گیل آوایی

24 جون 2011

براستی اسلام چه از جان انسان ِ امروز می خواهد!؟ - گیل آوایی

2011-06-18T13:57:00.000+02:00

در خبرها آمده است که زنی اندونزیایی را در عربستان سعودی با شمشیر گردن زدند

اصل خبر چنین است

یک زن اندونزیایی در عربستان سعودی گردن زده شد

۱۳۹۰/۰۳/۲۸

یک زن اندونزیایی امروز در عربستان سعودی با شمشیر گردن زده شد.
به گفته وزارت کشور عربستان، وی یک زن سعودی را کشته بود.
در مورد انگیزه های قتل و ارتباط قاتل و مقتول اطلاعاتی منتشر نشده است ولی حدود هفتاد در صد از یک میلیون و دویست هزار زن اندونزی که در عربستان سعودی کار می کنند، به شغل خدمتکاری اشتغال دارند.
عربستان سعودی در سال جاری میلادی ۲۷ نفر را گردن زده است.
سازمان عفو بین الملل، هفته گذشته از عربستان خواسته بود به مجازات اعدام پایان دهد

منبع خبر: رادیو فردا

با خواندن خبر مو بر تنم راست شد. گر گرفتم. چنان آتشی در من زبانه کشید که با همه ی تلاشم برای گریز از خبرهای کوه آواری چنین، باز به ناگزیر خبر را خواندم. آنچه که بر ما در بیش از سه دهه گذشته و می گذرد با رویدادهای خونبار در میهن مان ایران که زن ایرانی در خانه و مهمانی و زندان و دانشگاه و خیابان و بیابان و بیغوله های کهریزکی، چنان خونبار مورد تجاوز و شکنجه قرار می گیرد و پیکر بی جانش به آتش کشیده می شود تا سند جنایتهای اسلامی از بین برده شود! خود بخود نسبت به اسلام و مسلمان و خبرهایی از آن حساس شده و پیگیری می کنم.

شاید چنین تداعی شود که با اسلام دشمنی دارم یا دنبال گیر دادن به اسلام هستم یا پی ِ بهانه ای می گردم که به این دین و باور بتازم یا هر چه که بگویند و بگویید و بخواهید به قضاوت بنشینید اما هیچ کدام اینها نیست نه دشمن این دین هستم نه سر جنگ با این دین یا هر دین دیگری دارم ولی با جنایتهایی که بر وطن من رفته وُ می رود وُ در جای جای این جهان پر آشوب روی می دهد، به عنوان یک سلول از پیکر جامعه ی انسانی نمی توانم فریاد بر نیارم و نسبت به اینهمه جنایتی که بر انسان می رود خاموش بمانم

چگونه می توان جنایتهای رفته به زنان در افغانستان، در پاکستان، در افریقا و خاورمیانه یعنی هرجایی که از این دین و باور و فرهنگ نشانی هست، نادیده بگیرم و بی تفاوت بمانم یا مثل بسیارانی خود را به بلاهت بیمارگونه بزنم و حساب اسلام را از این همه جنایت خونبار جدا بدانم!؟

در ایران بلازده ی اسلام زده ی خونبار ِ ما، جنایت با روزمرگی و ریاکاری هولناکی جریان دارد. در هر جای دیگری که نیروی سیاسی/فرهنگی/اجتماعی/اقتصادی و هر جهنم نشانی که بگویی از اسلام است، جنایت وُ نفرت وُ انتقام وُ دشمنی ِ هیستریک و غیرانسانی، نسبت به زن اعمال می شود تو گویی همان نا انسانی که به زن چنین برخورد وُ ملاک وُ معیاری روا می دارد از همین زن زاده نشده و مادر وُ خواهرش زن نبوده است و از آنجای کفتار در آمده است که چنین به زن می نگرد و جفا و جنایت می کند.

از همین باور وُ فرهنگ وُ توهمات وُ خرافات ِخونبار، زن گردن زده می شود، دختر زنده بگور می شود، تجاوز دسته جمعی به زن می شود( پاکستان) قتلهای زنجیره ای می شود( زنان تهیدست ِبه ناگزیر خودفروش در خراسان و کرج و......) و در یک کلام اینکه جنایت ِ این دین ِنکبت بار در هر جا وُ هر زمان جاریست و باورمندان آن گردن کلفت می کنند و لابه و عربده و عزا هورا می کنند!

در خبرِ گردن زدن ِ زن ِ اندونزیایی در عربستان سعودی، نخستین تنفر و بیزاری همین مجازات " گردن زدن" است. براستی چه هولناک است چه غیر انسانی و جنایتکارانه است! کاری به اصل ماجرا ندارم همینکه چنین مجازاتی از سوی یک دولت با تکیه به یک قانون با مرجعیت دینی یعنی اسلام! در کشوی روی می دهد چه می تواند باشد جز یک جنایت محض! جز یک ننگ جز یک نفرت جز یک بربریت خونبار!؟

در کشورهای نفت خیز عربی! زنان اندونزی برای کار می روند تا خود و خانواده شان را تامین کنند. اینکه آن خانواده یا زن و مرد سعودی که چنین خدمتکاری به کار می گیرد چه باشد، که باشد، یک پای ماجراست و اینکه چه کرده باشد و با چه هیستریکهای ماسوخیستی ای خدمتکارش را چنان جان به لب کرده باشد که او بخواهد همه چیز را در یک لحظه فریاد کند و چنین شود که زن سعودی را بکشد یعنی اینکه از یک زن اندونزیایی ای که برای کار وُ در آمد به آن کشور رفته باشد و از فیلترهای گزینشی داوطلبان ِ اندونزیایی پیش از فرستاده شدن به عربستان، به سلامت گذشته باشد و رسیده باشد به همین جایی که همین زن ِبخت برگشته ی جان به لب شده، به چنین پرتگاهی کشانده شد.

تصور اینکه زنی چنین بخت برگشته که از پی نان برای کار رفته باشد و به چنین مجازاتی گرفتار آمده باشد یک حس ِ انسانسوزیست که به آتشم می کشد و وجود چنین فرهنگ و باور و دین و مجازاتهای هولناک سوی دیگر ِ درد ِ تاریخی بشریتی ست که داغ ِ چنین دین نفرت انگیز ِ سراپا تناقض و تضاد و نفرت و بندگی و عجز و لابه و عزا، بر پیکر انسان امروز می نهد!

براستی اسلام چه از جان انسان ِ امروز می خواهد!؟ اسلام در وجدانهای بیدار جامعه ی انسانی، چه چیزی جز نفرت و بیزاری به این دین ِ انسانسوز می نهد!؟ آن قتل ندا در خیابان توسط مزدوران اسلامی، آن تجاوز خونبار ترانه موسوی توسط وزیر اسلامی، آن تجاوزهای هولناک در کهریزک توسط سردار اسلامی و آن خونباریهای طالبانها و جنایتهای شریعت خواهان سودان و الجزیره و سومالی و لیبی و یمن و............... وای که درد از اینهمه جنایت و جهل و خرافه از استخوان آدمی هم می گذرد!

گیل آوایی

18 جون 2011

پیشنهاد : گروه ها و تشکلهای ملی داخل کشور، نمایندگان برون مرزی را معرفی کنند – گیل آوایی

2011-06-16T12:04:00.001+02:00

بر کسی پوشیده نیست که حکومت اسلامی نسبت به هر نقطه ی راهبرانه ی مستقل سیاسی در داخل ایران بشدت حساس بوده و با تمام نیرو به قتل و ترور آن پرداخته و می پردازد و از گردونه ی فعال راهبرانه ی سیاسی خارج می کند. یکی از ضعفهای اعتراضات سه دهه از مبارزه با این حکومت، دور کردن اعتراضات از هسته یا تمرکز راهبرانه ی آنها بوده است. از این نگاه ضروریست پیوندی علنی و شناخته شده در برون مرز با معرفی و همبستگی داخل کشور شکل گیرد.

یکی از گامهای سازنده و مناسب در شرایط خفقان کنونی از سوی آقایان موسوی و کروبی، معرفی نمایندگان برون مرزی شان است که این گام با توجه به زندان و ترور و سرکوبهای خونبار داخل ایران، درست و بجا بوده است. به موازات همین گام سازنده به همه گروه ها و تشکلهای ملی و مستقل از حکومت اسلامی یا برآمده از درون این حکومت جنایتبار، پیشنهاد می کنم نمایندگانی در خارج از ایران معرفی نمایند. ضرورت این کار برای مقابله با سرکوب نیروهای راهبرانه ی در داخل ایران، است و از اهمیت بسیارمهم و لازم برخوردار می باشد.

با چنین پیوند و گزینش و معرفی ِ علنی، امکان شکل گیری هسته ی رهبری در خارج از کشور و تقابل با جایگاه ناگزیر! سیاسی حکومت اسلامی در جهان و نهادهای بین المللی، می باشد که با جایگاه نیروها و احزاب سیاسی ِ تا کنونی ( برون مرز)که در خط و سیاست مشخص سازمانی/حزبی، عمل کرده و می کنند، متفاوت است و یک هسته ی فراگیر ملی شکل می گیرد. چنین نیرویی می تواند هر هسته یا رهبری یا گروه برآمده از درون حکومت اسلامی را که در کلیت اش چرخ در دایره ی همین حکومت اسلامی است، یا با خود در مسیر راستین مبارزه با حکومت اسلامی می کشاند و یا مبارزه خونبار کنونی را از اسارت در ناکارآمدی و در جا زدن آن رها می سازد.

ضرورت دیگر چنین کاری از سوی داخل ایران، اهمیت مبارزه در داخل است و برون مرز همواره نقش جانبی آن را داشته است به عبارت دیگر مبارزه در داخل ایران تعیین کننده است نه خارج.

امیدوارم گروه ها و تشکلها و چهره های ملی در داخل به چنین اقدامی هرچه سریعتر دست زنند

وجود یک هسته ی راهبرانه علنی در خارج از کشور که با معرفی ِ نیروهای داخل کشور ایجاد شده باشد، در مقطع کنونی از اهمیت بسیار مهمی برخوردار است.

با احترام و مهر

گیل آوایی

16 جون 2011

وبلاگ تاسیانه ها با سرودها و داستان و غزلهای گیلکی به روز شده است

2011-06-15T13:16:00.000+02:00

به آگاهی دوستداران ادبیات بومی ایران بویژه گیلکی می رسانم که وبلاگ " تاسیانه ها" با سرودهای گیلکی که برخی برای نخستین بار اجرا و خوانده شده و نیز غزلهای گیلکی به روز شده است. نشانی آن چنین است

ویلاگ گیلکی تاسیانه ها با سرودها و سروده های گیلکی

GilAvaeiگیل آوایی، شورم-2

زن ِ لوط، ویسلاوا شیمبورسکا، برگردان فارسی: گیل آوایی

نوشته روی سنگ قبر، ویسلاوا شیمبورسکا

خانه ای ندارم، وودی گاثری، هنرمند مردمی امریکا - برگردان فارسی:گیل آوایی

لذت نوشتن از ویسلاوا شیمبورسکا، برگردان فارسی: گیل آوایی

احتمالات، ویسلاوا شیمبورسکا - برگردان فارسی: گیل آوایی

اوتوپیا، ویسلاوا شیمبورسکا-برگردان فارسی: گیل آوایی

عجیب وغریب ترین کلمات، از ویسلاوا شمبورسکا- برگردان فارسی:گیل آوایی

صدای سایه از مارگارت اتوود - برگردان فارسی: گیل آوایی

الهه تروا - مارگارت اتوود- برگردان فارسی: گیل آوایی

سکونت، مارگارت ات وود-برگردان:گیل آوایی

مویه هوار - گیل آوایی

واگویه شبانه - گیل آوایی

دیروز وقتی که جوان بودم، خواننده: شرلی به سی - برگردان: گیل آوایی

قطار گریزان، آواز انگلیسی از گروه سول آسایلوم - برگردان به فارسی: گیل آوایی

- آوازEvery body's talkin - با برگردان فارسی-گیل آوایی

برگردان داستان " ماسه " از آلیس مونرو - گیل آوایی

همدردی، استیو رولاند/برگردان به فارسی :گیل آوایی

نسل عشق ترانه ای از باب سینکلار/برگردان به فارسی: گیل آوایی

نامه گیل آوایی

آواز هلندی: بدرودی در کار نیست - برگردان فارسی>گیل آوایی

سه شعر از توماس ترانسترومر با برگردان فارسی - گیل آوایی

ما حُرمتِ این خاکیم - گیل آوایی

برگردان یک آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی : هنوز آنجاست

برگردان یک آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی

Marco BorsatoEen Liefde Voor Het Leven

شعری از جیمز بلانت - برگردان: گیل آوایی

It is a sad world amigo- GilAvaei

برگردان دو آواز هلندی به فارسی - گیل آوایی

می دانی عزیزم

3js: Je vecht nooit alleen

........

چه بیتابم دور ِ دور - گیل آوایی

حصیر شوران - گیل آوایی

روحانیت شیعه اگر ذره ای تقوا و شرافت انسانی دارند این لباس خون آلود را دور می ریزند - گیل آوایی

واماندگان حقیر اسلامی، حقارتشان را با جنایت تحمیل می کنند. درحکومت اسلامی اصلاح طلبی به همان اندازه مسخره است که انتخابات!- گیل آوایی

در زندانهای اسلامی بیداد می کنند، ما چه می کنیم!؟ - گیل آوایی

براستی اسلام چه از جان انسان ِ امروز می خواهد!؟ - گیل آوایی

پیشنهاد : گروه ها و تشکلهای ملی داخل کشور، نمایندگان برون مرزی را معرفی کنند – گیل آوایی

وبلاگ تاسیانه ها با سرودها و داستان و غزلهای گیلکی به روز شده است

Marco Borsato
Een Liefde Voor Het Leven