Monday, April 15, 2013

تاریخ اوریگامی-باب هیکاک - برگردان فارسی: گیل آوایی



تاریخ اوریگامی[1]
باب هیکاک BOB HICOK
برگردان فارسی: گیل آوایی

دو زن سه روز
روی نیمکت سبزی در پارک گریه کردند
جاییکه یک دلار تا شده در درون یک قایق یافتم

فکر کردم
گریه نیمکت برای همین است و روی گریه نیمکت گریستم
وقتی که دردسترس بود
با فکر کردن به مردمی گریستم که
هرگز شیشه فروشگاهی، نانوایی،
شیشه تسبیح فروشی را نشکسته اند
دانه های تسبیح فروشی که دانه های تسبیح را به منظوری می فروشد
فهرست کردنشان را دشوار یافتم: گردنبندها
رشته های دانه های تسبیح آویخته
بر درگاه ها، تصاحب دانه های تسبیح
اگر نیاز باشد.

شکستن شیشه فروشگاهی با قطعه سنگی
به انداز قلب من، قطعه سنگی
که بر آن قلب خویش را کشیده ام از زمانیکه قلبم را هرگز ندیده ام
چیزی را برای آزادی قرار می دهد.
نمی دانم چه چیزی ست اما آزاد خواهد شد
و قلب من در انجام سفرهای در پیاله ها و سبوها، بازتابهای من زنده می مانند
اینک در می یابی که چرا گریستم: هیچ یک از اینها واقعی نیستند.
تا وقتی که می توانم به پرسشهای پلیس پاسخِ آری دهم. آیا این قلب توست در میان ویرانهای بازتابهای تو؟
علیرغم اصرار اندامهای بدنِ من، انسان نخواهم بود.
اصرار می کند که حسی از وجود داشتن را برآیم وقتی حرکت می کنم
که حرکت می کنم تا زمانیکه می توانم حرکت کنم و وقتی قادر نیستم حرکت کنم که باز می مانم.
آزاد نخواهد بود و چون پرنده ای می ماند، یک پرنده واقعی یا یک اسکناس تاشدۀ دلار در یک پرنده، یک پرنده دلاری در یک قایق دلاری.
که می خواهد بگوید
من باور دارم اورگامی می رسد وقتی ما شدیدا به آن نیاز داریم.
این را نمی توانم ثابت کنم اما نمی توانم ثابت کنم آدم خوبی هستی از نگاه تردیدم تو یک انسان خوبی.
تو که در را می گشایی
تو که لبۀ کلاهت را می گیری.
تو که در آتش دویدی و از آتش به سلامت گذشتی.
A HISTORY OF ORIGAMI
By bob hicok,October 19,2009
 two women in three days         
        cried on the green bench in the park
                where i found a dollar
                folded into a boat.

i thought it was the crying bench and cried
        on the crying bench
                when it became available.
                                
i cried
by thinking of all the people
        who’ve never broken a shop window, not the baker’s
        window, the bead-seller’s,
                who sells beads for purposes
                i find hard to list: necklaces,
                        the hanging of strings of beads
        in doorways, the owning of beads
                                                just in case.
 breaking a shop window with a piece of shale
        the size of my heart, a piece of shale
                on which i’ve drawn my heart, not my actual heart
                        but my feelings of my heart,
                                                since i’ve never seen my heart,
        would set something free.
i don’t know what that something is
                but it would be free.

and my heart would have survived its travels
        through glass, its jagged voyage
        through my reflection.
 you see now why i cried: none of this is real.
 until i can answer yes to the cop who asks, is this your heart
                among the ruins of your reflection?
                   i won’t be a man, despite what my anatomy
                insists.
it insists
        that i overcome a sense of resistance when i move,
        that i move
as long as i am able to move, and when i am unable
                to move, that i stop.
 it would be free and look like a bird, an actual bird
        or a dollar folded into a bird, a dollar bird
                        in a dollar boat.
 which is to say
                i believe origami arrives
                        when we need it most.
 i can’t prove this but i can’t prove
                you’re a good person though i suspect
        you’re a good person.
you who opened the door.
 you who tipped your hat.
 you who ran into the fire and carried 

        the fire safely out.
 




[1] یکی از هنرهای ژاپنی ست که با تا زدن کاغذها اشکالی برای تزیین استفاده می کنند

No comments: